That's That

Σταγόνα. Σταγόνα βροχής που καθρεφτίζει με την βοήθεια του ηλίου το ουράνιο τόξο, δεν υπήρξε. Μαύρα, πυκνά σύννεφα ''συντρόφευαν'' τον ουρανό. Ματωμένες καρδιές τον αγνάντευαν αλλά αυτός δεν υποχωρούσε. Δεν έδινε την ευκαιρία για ένα ''εύκολο'' ταξίδι.. Μουντός καιρός με σκυθρωπούς ανθρώπους. Βήματα σε πλακάκια, χαραγμένα από τις κακουχίες των χρόνων. Η φλόγα ενός κεριού που τρεμοπαίζει από τον αέρα της ανοιχτής πόρτας. Μυρωδιά λουλουδιών. Άχρωμων λουλουδιών που σκορπούν αντί για την μυρωδιά της άνοιξης, την μυρωδιά της αναπόφευκτης μοίρας. Ένα δάκρυ πέφτει από τα μάτια και το χέρι δεν υπακούει για να το σκουπίσει. Ένα μαντήλι μουσκεμένο χέρι με χέρι θα βρεθεί στο μάτι αυτού που νοσταλγεί. Κίνηση, άρνηση και πάλι από την αρχή. Περπατάς. Το κεφάλι κενό Ακολουθείς τον κόσμο αλλά ο δρόμος φαίνεται άδειος. Βουητό στα αυτιά. Δόνηση στο κορμί. Λυγμός και πάλι από την αρχή. Από  το σπίτι στην εκκλησία και ξαφνικά στο λεωφορείο. Πως βρέθηκα ε...

''Δεν καταλαβαίνω τίποτα'' Κάτι τέτοιο αναφώνησαν οι σπιτονοικοκυρές ανά την Ελλάδα όταν άκουσαν στις μεσημεριανές εκπομπές να αναφέρονται στο ενήλικο βίντεο της Αλεξανδράτου . Ήταν  η ίδια ώρα που μάθαιναν επίσης για τις αλλαγές στην οικονομία. Με λίγα λόγια ιστορική  μέρα για διάφορους λόγους. Τζούλια Αλεξανδράτου VS  Π.Α.Σ.Ο.Κ. σημειώσατε Χ. Η αυγή εκείνης της ημέρας όλα ήταν ίδια. Τίποτα  διαφορετικό, τίποτα νέο. Οι δημοσιογράφοι περίμεναν τον Παπανδρέου και ο Παπανδρέου περίμενε την Μέρκελ. Η Ελένη Μενεγάκη μετρούσε ακόμα μια μέρα στο ημερολόγιο του χωρισμού της. Όλα  άλλαξαν, εκεί σ την Ομόνοια, όταν ένα φορτηγό έκανε μια απότομη στάση στο περίπτερο μπροστά από την Τράπεζα της Ελλάδος. Ο οδηγός κατεβαίνει γρήγορα, ανοίγει βιάστηκα την πόρτα και ...

Είναι  φορές που ένα θεατρικό έργο καθρεφτίζει την ζωή ενός ηθοποιού, μια συγκεκριμένη στιγμή. Φέτος ο Γ. Κωνσταντίνου, πρωταγωνιστεί μετά από πολύ καιρό σε παράσταση ρεπερτορίου. Σε μια παράσταση με απαιτήσεις που αναγκάζει έναν ηθοποιό να βγει από τις ευκολίες του. Το έργο είναι ο ' Αμπιγέρ' . Το συγκεκριμένο έργο αναφέρεται σε ηθοποιούς των βρετανικών μπουλουκιών. Δεν είναι όμως μόνο αυτό. Μέσα  στο έργο ξεδιπλώνετε αργά και σταθερά η σχέση που έχει ο πρωταγωνιστής με τον αμπιγέρ του. Τι είναι ο αμπιγέρ? Πλέον είναι σπάνιο αλλά τότε ο αμπιγέρ ήταν ο προσωπικός βοηθός του πρωταγωνιστή. Ο αμπιγέρ ήταν το δεξί του χέρι, εκείνος που άκουγε και βοηθούσε στα πάντα. Η παράσταση αναφέρεται στον αμπιγέρ ενός τριτοκλασάτου πρωταγωνιστή για σχεδόν δεκατέσσερα ...

Ας δηλώσω εξ αρχής ότι σε όποια ζωντανή εμφάνιση της Βίσση ή οτιδήποτε επιλέξει να τραγουδήσει, εγώ θα είμαι εκεί. Δεν αλλάζω με τίποτα αυτό που μου προκαλεί η φωνή της. Η Βίσση πρόσφατα έδωσε μια συναυλία που διαφημίστηκε ως ερωτική. Ένεκα της γιορτής των ερωτευμένων, το Love Radio οργάνωσε μια τέτοια βραδιά, όπου η Άννα Βίσση θα τραγουδούσε για τον έρωτα. Μια συναυλία που μπορούσες να ήσουν θεατής μόνο με προσκλήσεις που έδινε το ραδιόφωνο μέσα από τις εκπομπές του, για κάποιο διάστημα. Πιστεύω ότι το κοινό της Βίσση θα ήταν αυτό που θα έσπευσε να πάρει μέρος στην συναυλία και σε μικρότερη κλίμακα κάποιος/α που δεν παρακολουθεί την καριέρα της. Το κοινό εκείνης της βραδιάς συμπλήρωναν δημοσιογράφοι και καλεσμένοι του ραδιοφωνικού σταθμού αλλά και του Alter. Ένα μεγάλο ποσοστό του κοινού, με λίγα λόγια, ενημερωμένο για την Βίσση και για το τι παρουσίαζε ως πρόγραμμα στο Αθηνών Αρένα, όλη την χρονιά. Για μέρες μέσα από το Love Radio, παρουσίαζαν την βρ...

Στο θέατρο μια καλή παράσταση λένε πηγαίνει από στόμα σε στόμα. Δεν χρειάζεται πολύ και ακριβή διαφήμιση. Αρκεί να έχεις το κοινό με το μέρος σου. Στην θεατρική σκηνή του Ρεξ/Κοτοπούλη, φέτος ανεβαίνει το 'Τρίτο Στεφάνι' του Ταχτσή. Σε σκηνοθεσία του Σταμάτη Φασουλή. Μια παράσταση που διαρκεί πάνω από τρεις ώρες. Με το τέλος της παράστασης, για εκείνα τα πρώτα λεπτά, νομίζεις ότι έχεις μεταφερθεί στην Αθήνα του '50 ή '60.  Είναι τέτοια η δύναμη της αφήγησης που χάνεις την αίσθηση του χρόνου. Το μυθιστόρημα του συγγραφέα είναι μια αναφορά σε μια πόλη, χώρα και εποχή που έχει αλλάξει πια ριζικά και έχουν απομείνει παρά ελάχιστα για να την θυμίζουν. Όπως και η τηλεοπτική σειρά του '90, είναι μια καταγραφή μια ζωής που μοιάζει μακρινή πια για όλους μας. Στην σκηνή πάνω βρίσκεται η Φιλαρέτη Κομνηνού. Η οποία έμαθε τον ρόλο μέσα σε μια μέρα πριν την πρεμιέρα, μιας και ήταν αντικατάσταση της τελευταίας στιγμής.  Παρά την δυσκολία του ρόλου, η Κομνηνού έδωσε πνοή σε μ...

Τα φώτα σβήνουν.  Τα ρολά των μαγαζιών πέφτουν και κλειδώνονται. Ο κόσμος επιστρέφει στα σπίτια του για τον επίλογο της ημέρας. Οι δρόμοι ερημώνουν. Η φασαρία ενός καθαριστικού μηχανήματος του Δήμου είναι το μόνο που ακούγεται από μακριά. Ο μανάβης τσεκάρει την κλειδαριά, βήχει, σκεπάζει το λαιμό του με το παλτό του και τρέχοντας φεύγει για να προλάβει το τελευταίο τραμ. Το μανάβικο σκοτεινό. Μόνο το φως από το ψυγείο που υπάρχει στο βάθος διαλύει κάπως τις σκιές. Μπροστά από αυτό το φως περνάει μια φιγούρα που μόνο από το ρυθμικό βηματισμό της μπορεί κανείς να καταλάβει ότι κάτι κουβαλάει, ένα κάποιο βάρος. Κατευθύνεται προς την τζαμαρία του μαγαζιού, την πρόσοψη. Όσο πλησιάζει την τζαμαρία, ακούγεται μια συνομιλία. Στην αρχή είναι ψίθυροι αλλά έπειτα οι φωνές δυναμώνουν. - ''Μα, επιτέλους κάθε φορά πρέπει να κλέβεις?'' λέει μια φωνή που θυμίζει θρόισμα φύλλου. - ''Άκου π-ποίος μιλάει τ-τώρα. Αυτός π-που κάτω από την λέξη κλόπ-πη, έχουν την μούρη του.'...

Περπατάω μόνος. Ο δρόμος είναι άδειος και σκοτεινός. Είναι μέρα ή νύχτα? Δεν μπορώ να καταλάβω. Ο ουρανός μουντός. Ένα γκρίζο χρώμα που σε κάνει να ανησυχείς χωρίς να μπορείς να καταλάβεις γιατί.  Τα κτήρια φαίνονται άδεια και τα αυτοκίνητα σε αχρηστία για καιρό. Σιωπή. Λες και όλα έχουν σταματήσει. Γύρω μου έχει παγωνιά αλλά δεν νιώθω κρύο. Κατηφορίζω και αναγνωρίζω το κτήριο μπροστά μου. Είναι το γυμνάσιο που πήγαινα ή μήπως όχι? Η μνήμη μου είναι μπερδεμένη, λες και δεν μπορεί να ξεχωρίσει την αλήθεια. Οι αναμνήσεις ξεθωριάζουν και μένει ένα κενό στην θέσεις τους. Προσπαθώ να θυμηθώ. Την ίδια ώρα μια σκιά εμφανίζεται στην γωνία. Πλησιάζω. Σταματάω. Στέκομαι και παρατηρώ. Κάτι μου είναι γνώριμο σε αυτή την σκιά. Προχωρώ και όσο πηγαίνω πιο κοντά αυτή η σκιά παίρνει σχήμα, χρώμα. Σχηματίζεται το πρόσωπο, τα μαλλιά ξεχωρίζουν και κάτι κρατάει στα χέρια. Έναν φάκελο. Έπειτα η σκιά παίρνει την μορφή αυτής που θυμάμαι να είναι η καθηγήτρια των αγγλικών μου τοτε. Μια συμπαθητική γυνα...