Εμπειρια ζωης....


Οταν μια παρασταση ειναι μαγικη,ειναι δυσκολο να την μεταφερεις στον αλλον..
Αυτο που λενε οτι η καλη παρασταση παει απο στομα σε στομα,για μενα φανταζει λιγο πανω σε καποιες παραστασεις...Πως μπορω να δωσω στον αλλον να καταλαβει οτι αν δεν παει να δει αυτη τη συγκεκριμενη παρασταση χανει μια εμπειρια ζωης???



Με το τελος της παραστασης νομιζεις οτι θα βγω και θα περπατησω στην αθηνα του 1950,1960..
Ειχα την αισθηση οτι ημουν μερος αυτης της παραστασης και ας καθομουνα στη θεση μου για 3ωρες και κατι ψιλα....


Στη σκηνη ΡΕΞ-ΚΟΤΟΠΟΥΛΗ...φετος ''στεγαζεται'' ενα κυριολεκτικο αριστουργημα...Ειναι μια στιγμη στη ζωη μου που θα αναπολω γεματος συγκινηση και θαυμασμο...Ημουν μαρτυρας σε μια παρασταση που για μενα ειναι κυριολεκτικα μοναδικη...



Το ''Τριτο Στεφανι'' του Ταχτση ειναι ενα εργο-ντοκουμεντο μιας εποχης που εφυγε αλλα που μας θυμιζει σε παρα πολλα σημεια και τη δικια μας εποχη..Ειναι μια Ελλαδα αλλιωτικη..


Η σκηνοθεσια της παραστασης ειναι μοναδικη...Απλη σε καποια σημεια και εντυπωσιακα μαγικη σε αλλα...Ειναι γεματη αληθεια και ταλεντο...
Οι ηχοι ειναι μεθυστικοι...και ο φωτισμος εξαιρετικος...



Οι ηθοποιοι ενας κ ενας...Ειναι ολοι τους μιας αλλης εποχης..Λες και εχεις φερει απο το παρελθον τους παπουδες μασ ζωνατνους στη σκηνη...Αλλα δυο προσωπα αξιζουν τιμες...Νενα Μεντη και Φιλαρετη Κομνηνου...



Η μεν δευτερη...εμαθε το ρολο σχεδον μια μερα πριν την πρεμιερα..Ενας ογκος εργασιας σαν το παγοβουνο του Τιτανικου...Αλλα πανω στη σκηνη δεν σου φερνει στιγμη οτι υπηρξε καποιο προβλημα...Ειναι εκει μπροστα σου η ''Νινα΄΄΄και σε κοιταει με τα ματια που εχουν ζησει συμφορες που δεν μπορουν να ειπωθουν...Μια ερμηνεια που αυτη η γυναικα την κανει να φενεται απλοικη αλλα δεν ειναι...Ευγε!!



Νενα Μεντη...Ενας ρολος-αθλος..Μια γυναικα που γινεται γιγαντας στη σκηνη...Η ''Εκαβη'' της ειναι πραγματικα συγκλονιστικη...Ολο το εργο-τουλαχιστον το μισο πανω της αλλα αυτη εκει στιγμη δεν χανει το συναισθημα..Λες και εχει μπει μεσα της ενα αλλο πνευμα..Το πνευμα της ηρωιδας που καθε βραδυ ερχεται να πει το πονο του...Ευχαριστω κ.Μεντη που εζησα αυτη τη στιγμη βλεπντας σας...!!


Δυο στιγμες θα μου μεινουν..


1.Στο τελος του πρωτου μισου..εκει που η ''Εκαβη'' φευγει απο τη θεσαλοννικη και βλεπει στη προβλητα του λιμανιου ολη τη ζωη της να περναει μπρος απο τα ματια της...Μια στιγμη που σου σηκωνεται η τριχα..Μια ερμηνεια που σε αφηνει αφωνο..Μια ζωη που τελειωνει και η γιαγια που λεει στον εγγονο...''Ναι,αγορι μου.Οχι μονο στην προκυμαια αλλα σε ολοκληρο το στερεωμα ουτε ενας ανθρωπος δεν υπαρχει να γειρω το κεφαλι μου στα γονατα του και να κλαψω..Ουτε ενας...''...Απλα τελειο!!



2.Στο τελος στην παρασταση οταν ο σκηνοθετης μας φανερωνει οτι ενας απο τουσ ηρωες του εργου ειναι η φιγουρα του ιδιου του συγγραφεα...Μια κινηση που καθεται και γραφει ολο αυτο που παρακολουθησαμε στην γραφομηχανη,δινοντας να καταλαβουμε οτι οτι ειδαμε μπορει να ειναι και αληθεια...Ολοι οι χαρακτηρες γυρω του,να τον εκλιπαρουν και να του φωναζουν να μην ''γραψει'' συκοφαντιες,να αποκρυψει αληθειες..και τελος η εμπνευση του σκηνοθετη να μας δειξει το πως πεθανε ο ιδιος ο συγγραφεας..δειχνοντας το σαν διαμαρτυρια μιας και ο Ταχτσης δολοφονηθηκε..Το να βλεπεις εναν ηρωα ντυμενο σαν Ταχτση και τους ηθοποιυς ολουσ με μετωμενα χερια και λαιμο ειναι μια εικονα που σου αποτυπωνετε στο μυαλο....


Νιωθω τυχερος που ημουνα μαρτυρας αυτης της παραστασης...!!!!!


Κ.Φασουλη ευχαριστω!!!!

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις