That's That

Τα φώτα σβήνουν.  Τα ρολά των μαγαζιών πέφτουν και κλειδώνονται. Ο κόσμος επιστρέφει στα σπίτια του για τον επίλογο της ημέρας. Οι δρόμοι ερημώνουν. Η φασαρία ενός καθαριστικού μηχανήματος του Δήμου είναι το μόνο που ακούγεται από μακριά. Ο μανάβης τσεκάρει την κλειδαριά, βήχει, σκεπάζει το λαιμό του με το παλτό του και τρέχοντας φεύγει για να προλάβει το τελευταίο τραμ. Το μανάβικο σκοτεινό. Μόνο το φως από το ψυγείο που υπάρχει στο βάθος διαλύει κάπως τις σκιές. Μπροστά από αυτό το φως περνάει μια φιγούρα που μόνο από το ρυθμικό βηματισμό της μπορεί κανείς να καταλάβει ότι κάτι κουβαλάει, ένα κάποιο βάρος. Κατευθύνεται προς την τζαμαρία του μαγαζιού, την πρόσοψη. Όσο πλησιάζει την τζαμαρία, ακούγεται μια συνομιλία. Στην αρχή είναι ψίθυροι αλλά έπειτα οι φωνές δυναμώνουν. - ''Μα, επιτέλους κάθε φορά πρέπει να κλέβεις?'' λέει μια φωνή που θυμίζει θρόισμα φύλλου. - ''Άκου π-ποίος μιλάει τ-τώρα. Αυτός π-που κάτω από την λέξη κλόπ-πη, έχουν την μούρη του.'...

Περπατάω μόνος. Ο δρόμος είναι άδειος και σκοτεινός. Είναι μέρα ή νύχτα? Δεν μπορώ να καταλάβω. Ο ουρανός μουντός. Ένα γκρίζο χρώμα που σε κάνει να ανησυχείς χωρίς να μπορείς να καταλάβεις γιατί.  Τα κτήρια φαίνονται άδεια και τα αυτοκίνητα σε αχρηστία για καιρό. Σιωπή. Λες και όλα έχουν σταματήσει. Γύρω μου έχει παγωνιά αλλά δεν νιώθω κρύο. Κατηφορίζω και αναγνωρίζω το κτήριο μπροστά μου. Είναι το γυμνάσιο που πήγαινα ή μήπως όχι? Η μνήμη μου είναι μπερδεμένη, λες και δεν μπορεί να ξεχωρίσει την αλήθεια. Οι αναμνήσεις ξεθωριάζουν και μένει ένα κενό στην θέσεις τους. Προσπαθώ να θυμηθώ. Την ίδια ώρα μια σκιά εμφανίζεται στην γωνία. Πλησιάζω. Σταματάω. Στέκομαι και παρατηρώ. Κάτι μου είναι γνώριμο σε αυτή την σκιά. Προχωρώ και όσο πηγαίνω πιο κοντά αυτή η σκιά παίρνει σχήμα, χρώμα. Σχηματίζεται το πρόσωπο, τα μαλλιά ξεχωρίζουν και κάτι κρατάει στα χέρια. Έναν φάκελο. Έπειτα η σκιά παίρνει την μορφή αυτής που θυμάμαι να είναι η καθηγήτρια των αγγλικών μου τοτε. Μια συμπαθητική γυνα...

Ας είναι αυτό το 1ο κείμενο μου. Ένα  κλασσικό έργο με έναν ηθοποιό-κράχτη σε ένα σκηνικό που λίγο πολύ κόστισε πενήντα ευρώ, κάποια φώτα και στήθηκε η παράσταση. Μόνο που σε μια παράσταση με επαγγελματιες ηθοποιούς περιμένεις  κάτι περισσότερο από μια απλή ξεπέτα. Πόσο μάλλον οταν είναι φανερό ότι αφού η παράσταση ήταν  ήδη προπληρωμένη κάποιοι από αυτούς νομίζουν ότι σου κάνουν χάρη που είναι εκεί. Κρατώ  την συμβουλή ενός φίλου - κριτικού θεάτρου - που μου είχε πει ότι η κριτική που κάνεις πρέπει απλά να  είναι γνώμη σου πάνω σε ένα θέμα. Έτσι και εγώ θα πω την γνώμη μου πάνω σε μια παράσταση στην οποία ήμουν θεατής. Ήταν  μόλις η δεύτερη ...