Η θεατρική επιστροφή του Γ. Κωνσταντίνου


Είναι φορές που ένα θεατρικό έργο καθρεφτίζει την πραγματικότητα.
Δεν ξέρω εάν ο κ. Κωνσταντίνου το είδε έτσι αλλά έμενα μου πέρασε από το μυαλό.

Φέτος πρωταγωνιστεί μετά από πολύ καιρό σε παράσταση ρεπερτορίου.
Σε μια παράσταση με απαιτήσεις που αναγκάζει έναν ηθοποιό να βγει από τις ευκολίες του.
Το έργο είναι ο Αμπιγέρ ( ο θεατρικός συγγραφέας έχει γράψει και τον Πιανίστα ).


Το συγκεκριμένο έργο είναι για ηθοποιούς των βρετανικών μπουλουκιών.
Εν μέσω βομβαρδισμού της πόλης ο Sir ανεβαίνει στην σκηνή να ερμηνεύσει Shakespeare.
Όλοι οι προβληματισμοί ενός θιάσου και πιο πολύ του ίδιου του πρωταγωνιστή φανερώνονται πάνω στη σκηνή.
Δεν είναι μόνο αυτό.
Μέσα στο έργο ξεδιπλώνετε αργά και σταθερά η σχέση που έχει ο πρωταγωνιστής με τον αμπιγέρ του.
Τι είναι ο αμπιγέρ?
Μπορεί πλέον να μην υπάρχει αλλά τότε, ο αμπιγέρ ήταν ο προσωπικός βοηθός του πρωταγωνιστή.
Τότε ο πρωταγωνιστής ήταν ένας άνθρωπος που κάπου εκεί κοντά στα τριάντα του είχε αποταμιεύσει αρκετά χρήματα για να κάνει τον δικό του θίασο και να κάνει περιοδεία σε όλη τη χώρα.
Είχε χρέη θιασάρχη ,σκηνοθέτη, παραγωγού και πρωταγωνιστή.
Ο αμπιγέρ ήταν το δεξί του χέρι, εκείνος που άκουγε τα πάντα, βοηθούσε στα πάντα.

Στη συγκεκριμένη παράσταση βλέπουμε την ήμερα ενός αμπιγέρ που είναι στις υπηρεσίες ενός πλανόδιου τριτοκλασάτου πρωταγωνιστή για σχεδόν δεκατέσσερα χρόνια.
Μέσα σε δυο ώρες περνούν μπροστά μας όλες οι αγωνίες, ανασφάλειες, χαρές που έχει περάσει ένας άνθρωπος στην σκιά κάποιου άλλου.


Γιατί είπα ότι μερικές φορές ένα έργο καθρεφτίζει την πραγματικότητα?
Για μένα ο Γ. Κωνσταντίνου ήταν ένας έμπειρος αλλά σε τέλμα ηθοποιός.
Ένας ηθοποιός που είχε χάσει την λάμψη του και απλά συμμετείχε τα τελευταία χρόνια σε δευτεροκλασάτες φαρσοκωμωδίες και επιθεωρήσεις. Ένας άλλοτε αστέρας του κινηματογράφου που περιφέρει το όνομα του.
Δεν μπορούσα να διακρίνω τίποτα από αυτό το μεγαλείο που έλεγαν όλοι ότι είχε, μέχρι αυτή την παράσταση.
Σαν ένας άλλος Sir αποδείκνυει ότι ο ηθοποιός όταν έχει θέληση δείχνει ότι είναι ακόμα παρών, ότι είναι σχετικός.
Με ερμηνεία συγκινητική, σχεδόν βιωματική.
Ο Κωνσταντίνου με έκανε να αλλάξω ριζικά άποψη για εκείνον.
Είναι ένας ηθοποιός που μπορεί να χάθηκε μέσα σε ευκολίες αλλά φέτος κάνει αυτό που πραγματικά ξέρει καλύτερα, να παίζει.


Αν και ο ρόλος του Sir ξεχωρίζει, ο αμπιγέρ - είναι και ο τίτλος του έργου - είναι διαμάντι.
Θέλει δεξιοτεχνία, νεύρο και ζωντάνια για να αποδώσεις ένα τόσο μεγάλο ρόλο.
Κάτι που πραγματικά είδα στον Χ. Στεργιογλου.
Έναν ηθοποιό που δεν ήξερα αλλά που σίγουρα θα θυμάμαι για πάντα με από αυτόν τον ρόλο.
Είναι στιγμές που στην παράσταση απλά τον χαζεύεις.


Μια παράσταση που και αυτή όπως και άλλες σιγά σιγά ακούγεται πιο πολύ και κάνει την διαφορά.

                               ''Κύριε να αναβάλουμε την σημερινή παράσταση?
                                  Όχι Νόρμαν,κάπου κάποιος εκεί έξω νοιάζετε
                                         για αυτόν τον κάποιον που εγώ παίζω''


                            

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις