That's That

Είναι  φορές που ένα θεατρικό έργο καθρεφτίζει την ζωή ενός ηθοποιού, μια συγκεκριμένη στιγμή. Φέτος ο Γ. Κωνσταντίνου, πρωταγωνιστεί μετά από πολύ καιρό σε παράσταση ρεπερτορίου. Σε μια παράσταση με απαιτήσεις που αναγκάζει έναν ηθοποιό να βγει από τις ευκολίες του. Το έργο είναι ο ' Αμπιγέρ' . Το συγκεκριμένο έργο αναφέρεται σε ηθοποιούς των βρετανικών μπουλουκιών. Δεν είναι όμως μόνο αυτό. Μέσα  στο έργο ξεδιπλώνετε αργά και σταθερά η σχέση που έχει ο πρωταγωνιστής με τον αμπιγέρ του. Τι είναι ο αμπιγέρ? Πλέον είναι σπάνιο αλλά τότε ο αμπιγέρ ήταν ο προσωπικός βοηθός του πρωταγωνιστή. Ο αμπιγέρ ήταν το δεξί του χέρι, εκείνος που άκουγε και βοηθούσε στα πάντα. Η παράσταση αναφέρεται στον αμπιγέρ ενός τριτοκλασάτου πρωταγωνιστή για σχεδόν δεκατέσσερα ...

Ας δηλώσω εξ αρχής ότι σε όποια ζωντανή εμφάνιση της Βίσση ή οτιδήποτε επιλέξει να τραγουδήσει, εγώ θα είμαι εκεί. Δεν αλλάζω με τίποτα αυτό που μου προκαλεί η φωνή της. Η Βίσση πρόσφατα έδωσε μια συναυλία που διαφημίστηκε ως ερωτική. Ένεκα της γιορτής των ερωτευμένων, το Love Radio οργάνωσε μια τέτοια βραδιά, όπου η Άννα Βίσση θα τραγουδούσε για τον έρωτα. Μια συναυλία που μπορούσες να ήσουν θεατής μόνο με προσκλήσεις που έδινε το ραδιόφωνο μέσα από τις εκπομπές του, για κάποιο διάστημα. Πιστεύω ότι το κοινό της Βίσση θα ήταν αυτό που θα έσπευσε να πάρει μέρος στην συναυλία και σε μικρότερη κλίμακα κάποιος/α που δεν παρακολουθεί την καριέρα της. Το κοινό εκείνης της βραδιάς συμπλήρωναν δημοσιογράφοι και καλεσμένοι του ραδιοφωνικού σταθμού αλλά και του Alter. Ένα μεγάλο ποσοστό του κοινού, με λίγα λόγια, ενημερωμένο για την Βίσση και για το τι παρουσίαζε ως πρόγραμμα στο Αθηνών Αρένα, όλη την χρονιά. Για μέρες μέσα από το Love Radio, παρουσίαζαν την βρ...

Στο θέατρο μια καλή παράσταση λένε πηγαίνει από στόμα σε στόμα. Δεν χρειάζεται πολύ και ακριβή διαφήμιση. Αρκεί να έχεις το κοινό με το μέρος σου. Στην θεατρική σκηνή του Ρεξ/Κοτοπούλη, φέτος ανεβαίνει το 'Τρίτο Στεφάνι' του Ταχτσή. Σε σκηνοθεσία του Σταμάτη Φασουλή. Μια παράσταση που διαρκεί πάνω από τρεις ώρες. Με το τέλος της παράστασης, για εκείνα τα πρώτα λεπτά, νομίζεις ότι έχεις μεταφερθεί στην Αθήνα του '50 ή '60.  Είναι τέτοια η δύναμη της αφήγησης που χάνεις την αίσθηση του χρόνου. Το μυθιστόρημα του συγγραφέα είναι μια αναφορά σε μια πόλη, χώρα και εποχή που έχει αλλάξει πια ριζικά και έχουν απομείνει παρά ελάχιστα για να την θυμίζουν. Όπως και η τηλεοπτική σειρά του '90, είναι μια καταγραφή μια ζωής που μοιάζει μακρινή πια για όλους μας. Στην σκηνή πάνω βρίσκεται η Φιλαρέτη Κομνηνού. Η οποία έμαθε τον ρόλο μέσα σε μια μέρα πριν την πρεμιέρα, μιας και ήταν αντικατάσταση της τελευταίας στιγμής.  Παρά την δυσκολία του ρόλου, η Κομνηνού έδωσε πνοή σε μ...

Τα φώτα σβήνουν.  Τα ρολά των μαγαζιών πέφτουν και κλειδώνονται. Ο κόσμος επιστρέφει στα σπίτια του για τον επίλογο της ημέρας. Οι δρόμοι ερημώνουν. Η φασαρία ενός καθαριστικού μηχανήματος του Δήμου είναι το μόνο που ακούγεται από μακριά. Ο μανάβης τσεκάρει την κλειδαριά, βήχει, σκεπάζει το λαιμό του με το παλτό του και τρέχοντας φεύγει για να προλάβει το τελευταίο τραμ. Το μανάβικο σκοτεινό. Μόνο το φως από το ψυγείο που υπάρχει στο βάθος διαλύει κάπως τις σκιές. Μπροστά από αυτό το φως περνάει μια φιγούρα που μόνο από το ρυθμικό βηματισμό της μπορεί κανείς να καταλάβει ότι κάτι κουβαλάει, ένα κάποιο βάρος. Κατευθύνεται προς την τζαμαρία του μαγαζιού, την πρόσοψη. Όσο πλησιάζει την τζαμαρία, ακούγεται μια συνομιλία. Στην αρχή είναι ψίθυροι αλλά έπειτα οι φωνές δυναμώνουν. - ''Μα, επιτέλους κάθε φορά πρέπει να κλέβεις?'' λέει μια φωνή που θυμίζει θρόισμα φύλλου. - ''Άκου π-ποίος μιλάει τ-τώρα. Αυτός π-που κάτω από την λέξη κλόπ-πη, έχουν την μούρη του.'...

Περπατάω μόνος. Ο δρόμος είναι άδειος και σκοτεινός. Είναι μέρα ή νύχτα? Δεν μπορώ να καταλάβω. Ο ουρανός μουντός. Ένα γκρίζο χρώμα που σε κάνει να ανησυχείς χωρίς να μπορείς να καταλάβεις γιατί.  Τα κτήρια φαίνονται άδεια και τα αυτοκίνητα σε αχρηστία για καιρό. Σιωπή. Λες και όλα έχουν σταματήσει. Γύρω μου έχει παγωνιά αλλά δεν νιώθω κρύο. Κατηφορίζω και αναγνωρίζω το κτήριο μπροστά μου. Είναι το γυμνάσιο που πήγαινα ή μήπως όχι? Η μνήμη μου είναι μπερδεμένη, λες και δεν μπορεί να ξεχωρίσει την αλήθεια. Οι αναμνήσεις ξεθωριάζουν και μένει ένα κενό στην θέσεις τους. Προσπαθώ να θυμηθώ. Την ίδια ώρα μια σκιά εμφανίζεται στην γωνία. Πλησιάζω. Σταματάω. Στέκομαι και παρατηρώ. Κάτι μου είναι γνώριμο σε αυτή την σκιά. Προχωρώ και όσο πηγαίνω πιο κοντά αυτή η σκιά παίρνει σχήμα, χρώμα. Σχηματίζεται το πρόσωπο, τα μαλλιά ξεχωρίζουν και κάτι κρατάει στα χέρια. Έναν φάκελο. Έπειτα η σκιά παίρνει την μορφή αυτής που θυμάμαι να είναι η καθηγήτρια των αγγλικών μου τοτε. Μια συμπαθητική γυνα...

Ας είναι αυτό το 1ο κείμενο μου. Ένα  κλασσικό έργο με έναν ηθοποιό-κράχτη σε ένα σκηνικό που λίγο πολύ κόστισε πενήντα ευρώ, κάποια φώτα και στήθηκε η παράσταση. Μόνο που σε μια παράσταση με επαγγελματιες ηθοποιούς περιμένεις  κάτι περισσότερο από μια απλή ξεπέτα. Πόσο μάλλον οταν είναι φανερό ότι αφού η παράσταση ήταν  ήδη προπληρωμένη κάποιοι από αυτούς νομίζουν ότι σου κάνουν χάρη που είναι εκεί. Κρατώ  την συμβουλή ενός φίλου - κριτικού θεάτρου - που μου είχε πει ότι η κριτική που κάνεις πρέπει απλά να  είναι γνώμη σου πάνω σε ένα θέμα. Έτσι και εγώ θα πω την γνώμη μου πάνω σε μια παράσταση στην οποία ήμουν θεατής. Ήταν  μόλις η δεύτερη ...