Όνειρο Καλοκαιρινής Αρπαχτής



Ας είναι αυτό το 1ο κείμενο μου.

Ένα κλασσικό έργο με έναν ηθοποιό-κράχτη σε ένα σκηνικό που λίγο πολύ κόστισε πενήντα ευρώ, κάποια φώτα και στήθηκε η παράσταση.

Μόνο που σε μια παράσταση με επαγγελματιες ηθοποιούς περιμένεις κάτι περισσότερο από μια απλή ξεπέτα. Πόσο μάλλον οταν είναι φανερό ότι αφού η παράσταση ήταν ήδη προπληρωμένη κάποιοι από αυτούς νομίζουν ότι σου κάνουν χάρη που είναι εκεί.

Κρατώ την συμβουλή ενός φίλου - κριτικού θεάτρου - που μου είχε πει ότι η κριτική που κάνεις πρέπει απλά να είναι γνώμη σου πάνω σε ένα θέμα. Έτσι και εγώ θα πω την γνώμη μου πάνω σε μια παράσταση στην οποία ήμουν θεατής.

Ήταν μόλις η δεύτερη παράσταση που έφυγα πριν καν ολοκληρωθεί. 
Η πρώτη ήταν μια πειραματική εκδοχή του Βυσσινόκηπου του Τσέχωφ.
Όμως αυτή η παράσταση είχε όλες τις προδιαγραφές για κάτι όμορφο. Καλοκαίρι, ανοιχτό θέατρο και Shakespeare. Ως την στιγμή που βγήκαν οι ηθοποιοί.

Από τα πρώτα λεπτά φάνηκε ότι ο ηθοποιός-κράχτης της παράστασης είχε προ πολλού ξεπεράσει την βιολογική του ικανότητα να είναι πάνω στην σκηνή. Απλώς υπάρχει ακόμα στο προσκήνιο λόγω της κινηματογραφικής του πορείας και τίποτα άλλο. Ο ίδιος ξεχνούσε τα λόγια, δεν μπορούσε να συντονιστεί ούτε καν με τον υποβολέα και όλα το πράγμα κατέληξε σε ένα χάος. Φυσικά μιλάω για τον Σπύρο Φωκά.

Από όλο το θίασο κρίμα για τον Φίλιππο Κωνσταντίνου όπου ήταν καλός όπως άλλωστε ήταν και στο Naked Boys Singing.

Κρίμα γιατί πηγαίνεις θέατρο να ξεσκάσεις και καταλήγεις θεατής της παθογένειας που αναγκάζει το κοινό να γυρίζει τις πλάτες του σε παραστάσεις που περιοδεύουν.
Σκέτη απογοήτευση.

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις