Μήπως έχετε ακούσει το παρακάτω τραγούδι? Το 'Μην Ακούς Κανέναν' ανήκει σε μια τραγουδίστρια που μέχρι πρότινος ήταν - ίσως - ο πιο αναγνωρίσιμος κώλος της αθηναϊκής νύχτας. Η τραγουδίστρια Naya, δεν είναι άλλη από την χορεύτρια Naya, όπου για πολλά χρόνια ''όργωσε'' τις μπάρες και τα stage, όλων των αθηναϊκών κλαμπ. Μια αλλαγή στο μαλλιά, μακιγιάζ, ρούχα και μια διαγραφή από τα social media όσων έχουν προηγηθεί είναι η αρχή για κάτι καινούργιο για αυτήν. Το τραγούδι. Όμως το παρελθόν της δεν μπορεί να διαγραφεί εν μια νυκτί αφού πολλοί ανά την επικράτεια έχουν από καιρό αποθηκεύσει σε υπολογιστές ότι βίντεο και φωτογραφίες έχουν τραβήξει από τις χορευτικές στιγμές της πάνω στις μπάρες. Αν και αρκετοί θα ήθελαν η Naya να ακολουθήσει τα βήματα χορευτριών όπως η Χρύσα Χρυσάκι που ασχολήθηκαν με την παραγωγή ενήλικων ταινιών, η ίδια δεν τους έκανε το χατήρι. Τώρα οι θαυμαστές της θα πρέπει να αρκεστούν στις φωτ...
Η είδηση ήταν κάπως έτσι: Φοιτητής είκοσι-δύο χρονών έχασε τις αισθήσεις του και κατέληξε μέσα στο υπεραστικό λεωφορείο του ΚΤΕΛ για Αθηνα. Έλα όμως που δεν ήξερα ότι ήσουν εσύ. Το διάβασα στο fb από αναρτήσεις κοινών φίλων και δεν το πίστευα. Το FACEBOOK έχει κατηγορηθεί παγκοσμίως για αποξένωση αλλά η τραγική ειρωνεία ήταν μέσω αυτής εγώ σε γνώρισα. Μια ανάρτηση μου, μια ερώτηση σου και κατάλαβα πως γίνεται κάποιοι άνθρωποι να έχουν έναν ισχυρό δεσμό φιλίας που παραμένει όμως διαδικτυακός ως προς την επικοινωνία. Δεν θα το ισχυριστώ ότι ήμουν κολλητό σου ή δεν θα αφηγηθώ ιστορίες από το μυαλό μου μόνο και μόνο για να δείξω ας ξέρω και ότι έχουμε μοιραστεί τόσα πολλά. Πιο πολύ γράφω αυτό το κείμενο για να δώσω χρόνο στο μυαλό μου να σκεφτεί πως γίνεται να μην υπάρχεις πια. Έχασες τις αισθήσεις σου και ξαφνικά, δεν...
Σταγόνα. Σταγόνα βροχής που καθρεφτίζει με την βοήθεια του ηλίου το ουράνιο τόξο, δεν υπήρξε. Μαύρα, πυκνά σύννεφα ''συντρόφευαν'' τον ουρανό. Ματωμένες καρδιές τον αγνάντευαν αλλά αυτός δεν υποχωρούσε. Δεν έδινε την ευκαιρία για ένα ''εύκολο'' ταξίδι.. Μουντός καιρός με σκυθρωπούς ανθρώπους. Βήματα σε πλακάκια, χαραγμένα από τις κακουχίες των χρόνων. Η φλόγα ενός κεριού που τρεμοπαίζει από τον αέρα της ανοιχτής πόρτας. Μυρωδιά λουλουδιών. Άχρωμων λουλουδιών που σκορπούν αντί για την μυρωδιά της άνοιξης, την μυρωδιά της αναπόφευκτης μοίρας. Ένα δάκρυ πέφτει από τα μάτια και το χέρι δεν υπακούει για να το σκουπίσει. Ένα μαντήλι μουσκεμένο χέρι με χέρι θα βρεθεί στο μάτι αυτού που νοσταλγεί. Κίνηση, άρνηση και πάλι από την αρχή. Περπατάς. Το κεφάλι κενό Ακολουθείς τον κόσμο αλλά ο δρόμος φαίνεται άδειος. Βουητό στα αυτιά. Δόνηση στο κορμί. Λυγμός και πάλι από την αρχή. Από το σπίτι στην εκκλησία και ξαφνικά στο λεωφορείο. Πως βρέθηκα ε...
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου