Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Όπως κατάλαβες...λάθος μου.


Η αληθεια ειναι οτι δεν ξερω τι μου γινεται.
Δυσκολα μπορεις να αντιμετωπισεις τον εαυτο σου.
Ειδικα οταν δεν τον γνωριζεις..

Οταν βλεπεις το ειδωλο σου στο καθρεφτη και δεν μπορεις να καταλαβεις ποιος ειναι αυτος απεναντι σου.
Πως μεγαλωσε ετσι? Γιατι τετοιο κενο στα ματια?
Μηπως κατι παει στραβα?

Αλλα δεν ειναι μονο ενα πραγμα που εχει παει στραβα.
Ειναι σαν η ζωη μου να εχει μεινει στασιμη, καπου εκει στην εφηβεια ή στο τελος της.
Λες και μετα απο εκεινη την περιοδο δεν μεγαλωσα ουτε μια μερα, δεν εζησα τιποτα, δεν πονεσα, δεν εκλαψα...δεν αλλαξα.
Και ομως, δεν βιωσα - πραγματικα - τιποτα απο μια ηλικια και μετα ή καλυτερα δεν ημουν ποτε παρων σε οτι μου συνεβαινε, λες και δεν υπηρχα.
Σαν να ημουν θεατης της ζωης μου και μονο αυτο.
Τα παντα τα ζουσα με τα ματια κλειστα...
Αρνιομουν την ιδια την παρουσια μου, δεν ηθελα να συμμετεχω σε οτι γινοταν γυρω μου, δεν ηθελα να το ζω 100%.
Δεν ηθελα να παραδεχτω οτι ηταν επιλογες μου ή μαλλον φοβομουν...



Μια ζωη απλα...φοβομουν.
Φοβια στο να μην φανω, φοβος να μην εκτεθω σε ολους τους αλλους και με κρινουν, 
Μπορει να ημουν στα ''παρασκηνια'' αποφασεων, συζητησεων, να ημουν μερος ενος συνολου αλλα παντα κρατουσα μια επιφυλαξη να μην φανω πολυ, να δειχνω οτι δεν ξερω, οτι δεν ακουω.
Αυτο ειχε σαν αποτελεσμα - εχει μεχρι και σημερα - να ζω ''ψευτικα''.
Να εχω μιση αναμνηση απο το καθετι που εχω ζησει ως και σημερα.
Ηταν ενα ανδρεικελο στην θεση μου που γελουσε για μενα, μιλουσε για μενα, εκλαιγε για μενα....απλα υπηρχε για μενα.
Ενα αδειανο πουκαμισο, ενα κερινο ομοιωμα χωρις αληθινα συναισθηματα παρα μονο την μιμηση οσων εβλεπε γυρω του.
Γιατι παντα ειχα την απορια εαν αυτα που νιωθω, αυτα που συγκροτουν το ποιος ειμαι, εαν ειναι πραγματι ετσι.
Ετσι αγαπουν οι αλλοι? Ετσι πονουν? Νιωθουν το ιδιο πραγμα οταν θελουν να κλαψουν?
Εκει ξεκινουσε λοιπον η μιμηση. Σαν μωρο αφομοιωνα τι εκαναν οι αλλοι και ετσι αντιδρουσα και εγω.
Ποτε δεν ειχα την συλλογικη γνωση παρα μονο την τεχνικη να ξεγελαω τον αλλον οτι κατεχω οτι και εαν μου ζητουσε, συναισθημα ή μη.
Καπως ετσι ηταν τα πραγματα για μενα. Αναρωτιομουν συνεχεια εαν ετσι ειναι η αγαπη, ο ερωτας, η φιλια, η εμπιστοσυνη, η ευτυχια.
Δεν ημουν σιγουρος ποτε για αυτο που ενιωθα.
Τελικα εχω εναν εσωτερικο διχασμο, εαν πραγματικα νιωθω.
Εχω πονεσει ποτε πραγματικα?Εχω πραγματικα αισθανθει λυπη για κατι και ηταν εκεινα τα δακρια η αναγκη μου ή απλα μια ακομα μιμηση οσων ειχα μαθει απο τους αλλους?
Η συνηθεια μου να ακολουθω τους αλλους για να μην φανω ειχε φτασει στο οριο να ζω μεσα απο τις δικες τους επιλογες.
Οχι οχι σε παρελθοντικο χρονο, ακομα συμβαινει αυτο  δεν εχει αλλαξει κατι.



Να ειμαι μεσα σ'ολα για να μην μεινω στην απ'εξω. Να τα εχω ολα για να μην τα βρει καποιος αλλος καπου αλλου. Να μην με εγκαταλειψει με καποιο τροπο και μεινω μονος.
Μην μεινω μονος σε μια ησυχια που φοβαμαι οτι ανηκω και δυσκολα μπορω να την αποφυγω.

Καποιος προσφατα μου ειπε: ''Δεν ξερω τι πραγματικα θες και για αυτο σε ρωταω συνεχεια''.
Ισχυει...
Η δικη μου επιλογη, δεν ηταν ποτε σε πρωτο πλανο. Παντα δεν ηθελα να ενοχλησω και για αυτο ελεγα σε ολα ''ναι'', χωρις ουσιαστικα πολλες φορες να το θελω.
Προτεινα τον εαυτο μου να λυσει το προβημα καποιου/ας χωρις ουσιαστικα να εχω τα μεσα για να τα καταφερω. Απλα ηθελα να δειχνω οτι ειμαι ''παρων'', οτι μπορει να με εχει.
Ολα αυτα στην πιθανοτητα οτι καποιος θα ενδιαφερθει και θα κανει το ιδιο για μενα. Θα φροντισει για μενα.

''Εχεις καταλαβει οτι εχει σηκωσει τοσα τειχη γυρω σου που δεν αφηνεις ουτε αυτους που σε γουσταρουν απο την αρχη, να σε γνωρισουν?'' αλλη μια κουβεντα που ακουσα προσφατα και με ταρακουνησε.
Γιατι ηταν απλα η αληθεια.
Δεν ξερω το πως, ποτε και γιατι αλλα εχω δημιουργησει τετοιες αμυνες γυρω απο τον εαυτο μου που πλεον εχω φυλακιστει απο πισω τους και δεν αφηνω κανεναν να γνωρισει το ποιος ειμαι.
Δεν αφηνω κανεναν να δει τις πραγματικες μου επιλογες, το τι θελω και το τι οχι.
Γιατι πολυ απλα φοβαμαι οτι αυτο που θα δουν δεν θα ειναι αρκετο, δεν θα θελουν να με κρατησουν στην ζωη τους.
Για αυτο εχω εναν εαυτο σαν βιτρινα, ο αλλος βλεπει πανω κατω τον εαυτο του και ικανοποιειται χωρις πολλα πολλα.

Η αληθεια μου πια ειναι καλυμμενη κατω απο πολλα ''ψεμματα''.
Ψεμματα που δημιουργω για να προλαβω παρεξηγησεις, καταστασεις, για να ειναι ο αλλος καλα και να μην εχει εκεινος διαφορα ψυχολογικα, ψεμματα...
Ψεμματα που μου αφηνουν εμενα ενα κενο, μια αναγκη να θελω καποιον να με πιασει για να σταματησω αυτη την αυτοκαταστροφικη λογικη.



Μα τοτε ποιος ειμαι πραγματικα? Τι εχω αναγκη πραγματικα για μενα?
Σκεφτομαι το πως με βλεπουν οι αλλοι και οχι πως θελω να ειμαι εγω.
Γιατι αν βρεθω σε ενα σκοτεινο διαδρομο που καταλήγει σε ενα καθρεφτη λουσμενο απο φως, δεν πιστευω οτι θα αντεξω να δω το ειδωλο μου.
Πολυ φοβαμαι οτι σε αυτη την αναμετρηση με εμενα, δεν θελω να παραδεχτω οτι αυτος που θα αντικρυσω θα ειναι ο κακος της ιστοριας και οχι ο καλος.
Γιατι εχω την εντυπωση οτι τελικα ειμαι κακος, δεν ειμαι καθολου καλος και απλα μου ειναι δυσκολο να το παραδεχτω.
Οτι η θεση μου σε αυτη την κοινωνια ειναι αναμεσα στους σκαρτους, στους εκ γενετής ελαττωματικους  χαρακτηρες που πληγωνουν στο περασμα τους ανθρωπους και δεν το παιρνουν χαμπαρι.
Αρνουνται να παραδεχτουν την θεση τους σε αυτη την παρτιδα σκακι που τους εταξε η ζωη.

Τελικα ολα καταληγουν ποια πλευρα επελεξες σε αυτο που λενε ολες οι μαναδες στα παιδια τους.
Απο την μια: ''Δεν με ενδιαφερουν τι κανουν τα αλλα παιδια, αλλα με νοιαζει το δικο μου το παιδι'' ή ''Ειδες το Γιαννακη τι εκανε? Γιατι δεν κανεις και εσυ το ιδιο?''.
Ακολουθω το τι θελω ή ειμαι πισω απο εναν Γιαννακη?

Αν αναρωτιεσαι πως τελειωνει αυτο το κειμενο, τοτε να σου πω οτι τελειωνει καπως....



Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Αν έχεις κώλο...διάβαινε!

Update:
Φαινεται οτι η Naya ηρθε για να μεινει και καποιος απο πισω...χωνει γερα λεφτα για την προωθηση του νεου ταλεντου.
Μεχρι και τραγουδι με τον Φοιβο αναμενετε να ηχογραφησει.
Οπως και να εχει, ειναι η καλυτερα ''μετάλλαξη'' πρωην χορευτριας σε τραγουδιστρια απο φωνη...σωματαρα.



Οριστε το νεος της τραγουδι ( δεν φταιω εγω εαν δεν παταει στις νοτες ακομα και στο στουντιο ):



Εχω καιρο να ασχοληθω με το τι κυκλοφορει στην Αθηνα, ειδικα την νυχτα.
Η κεντρικη φωτογραφια του αρθρου απεικονιζει μια απο τις πιο αναγνωρισιμες γυναικες στην Αθηναικη νυχτερινη ζωη.
Αλλα ας παρουμε τα πραγματα απο την αρχη.
Μηπως ξερετε αυτο το τραγουδι:



Η τραγουδιστρια του κομματιου ''Μην ακους κανεναν'', αποτελει τον - ισως - πιο αναγνωρισιμο κωλο των αθηναικων club και της επαρχιας.
Η Naya του τραγουδιου δεν ειναι αλλη απο την Αθηνά Νάγια που τοσοι και τοσοι εχουν ''απολαυσει'' να τους χορευει σχεδον γυμνη πανω στις μπαρες των αθηναικων και οχι μονο club.
Αλλαξε λιγο τ…

XxX...είπαμε ακατάλληλο!

UPDATED:
Το σκανδαλο με τις γυμνες φωτογραφιες ( προσωπικες ) διαφορων γυναικων του Hollywood δεν λεει να σταματησει. Συνεχεια βγαινουν ολες και πιο πολλες.
Δειτε καποιες απο τις καινουργιες.



Zoe Kazan, ειναι η εγγονη του γνωστου σκηνοθετη Elia Kazan. ''Σπαει'' ταμεια αυτη την στιγμη με την ταινια ''What If'' αλλα εχει πρωταγωνιστησει και σε ταινιες οπως ''Fracture'', ''Ruby Sparks''.






















Η Kelly Brook δεν θελει συστασεις...


Followers....ηδονοβλεψίας!

Η ιδέα του Marco Onofri είναι απλή.
Με την συλλογή φωτογραφιών και το τίτλο ''Followers''/''Οπαδοί'', επικεντρωνεται στην ιντερνετικη λαγνεία μέσα από 14 φωτογραφίες όπου άνθρωποι ποσταρουν τις ζωές τους online 
( προσωπικές τους στιγμές ) χωρίς να γνωρίζουν ποιος τους παρακολουθεί.

Στις φωτογραφίες κλήθηκαν οι πραγματικοί followers των μοντέλων και τα ίδια τα μοντέλα κλήθηκαν να πάρουν την στάση της τελευταίας ανάρτησης του στο facebook.
Το αποτέλεσμα είναι ανατριχιαστικο και προκαλεί να σκεφτεί κανείς πως οι ζωές μας έχουν καταλήξει να είναι σε ένα γυάλινο δωμάτιο που ο καθένας μπορεί να δει ότι θέλει.
Δείτε τις φωτογραφίες και απλά...σκεφτείτε: