Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Την λένε Εύα...


Την λένε Εύα...
Το Εύα όμως είναι απλά ένα όνομα.
Αντί αυτού θα μπορούσε να ήταν μια Μαρία, Ελένη, Ζωή, Αλεξάνδρα, Αννα, Έφη 
αλλά και Γιάννης, Κώστας, Αντώνης, Γιώργος, Ηλίας..
Δεν έχουν σημασία τα ονόματα, είναι απλά μια αρχή.
Αρχή μιας γνωριμίας, μιας ιστορίας, διάφορων επιλόγων και παθών που κάνουν έναν άνθρωπο ολόκληρο να είναι αυτό που είναι.

Την λένε Εύα...
Είναι η Εύα που ξέρεις μέσα από τα αλλεπάλληλα χτυπήματα που έχεις κάνει στο youtube 
βλέποντας τις εμφανίσεις σε διάφορες trash εκπομπές της δεκαετίας του '90, για να γελάσεις. 
Είναι η Εύα που αποθεώνεις τα βράδια χωρίς ενοχές είτε στα στενάκια της Συγγρού ή εκεί που η 
ίδια δηλώνει ότι είναι η ζωή της, η σκηνή που γίνεται χίλια πρόσωπα, στις διάσημες ''Κούκλες''.
Όμως δεν είναι αυτό η Εύα.




Η Εύα είναι τα παράδειγμα σε μια κοινωνία που την νύχτα προσκυνά είδωλα και το πρωί τα χτυπά για να μπορέσει να αποφύγει το στίγμα της διαφορετικοτητας.
Είναι η εικόνα μιας διαρκούς στραμμενης πλάτης όταν τα πράγματα γίνονται σοβαρά, 
όταν η καθημερινοτητα χτυπάει την πόρτα και ο χαβαλές και το σκοτάδι την κάνουν με ελαφρά.
Είναι η επιλογή μιας ελευθερίας που πολλούς τους κάνει να χάνουν τον ύπνο τους το βράδυ 
γιατί πολύ απλά δεν έμαθαν ποτέ να ζουν με τα δικά τους θέλω.
Είναι η Εύα που παρακινεί τις αισθήσεις και τις παραισθήσεις όλων εκείνων που έχουν τα ματια τους ανοιχτά και τα αυτιά τους καθαρά για να νιώσουν πως θα έπρεπε να είναι η ζωή για όλους.



Αυτη η Εύα βιώνει την ζωή της, αυτή που την έχει γεμίσει τόσα ψυχικά σημάδια, ξανά πάνω στην σκηνή.
Γιατί με οδηγό το βιβλίο της ''Το ταξίδι της ζωής μου'', η ίδια παίζει στην παράσταση ''Την λένε Εύα'' που ουσιαστικά αποκαλύπτει και μοιράζεται την 
ζωή της με το κοινό που θα επιλέξει να βρεθεί στο θέατρο ''Αλκμήνη''.
Όπως και το βιβλίο της, έτσι και η παράσταση είναι μακριά από κιτρινισμούς και αναφορές σε  επώνυμα πρόσωπα που θα τραβούσαν την προσοχή των media σαν μύγες.
Είναι η αφηγηματική αποκορύφωση μιας ζωής που τα είχε όλα. 




Όταν βρεθείς σε εκείνες τις θέσεις..  
Όταν θα είσαι σε απόσταση αναπνοής από μια πραγματική πρωταγωνιστρια της ζωής..
Όταν η ανάσα σου δεν θα απέχει παρά λίγα εκατοστά από την ανάσα της και δεις τα μάτια της να μαρτυρούν αληθινά όλα όσα εκείνη λέει και ξανά ζει μαζί με σένα, μόνο τότε 
θα καταλάβεις.
Θα καταλάβεις ότι ως άνθρωπος πρωταρχικός σκοπός σου θα πρέπει να είναι η αποδοχή της ζωής του άλλου.
Θα πρέπει να μάθεις ότι δεν είναι φυσιολογική η ζωή σου όταν εστω και στο ελάχιστο νιώθεις ότι είσαι υπεράνω κάποιου/ας.  
Θα νιώσεις ότι όλα φαίνονται μικρά όταν οι δικές σου επιλογές, ο δικός σου εθελοτυφλισμος προξενεί κακό σε κάποιον άλλον.





Γιατί η Εύα με την επιλογή της όχι να είναι διαφορετική αλλά να είναι αυτή που θέλει να είναι, έζησε τόσα που σε κάνουν και συγκίνησε σε ταινίες/βιβλία/σήριαλ αλλά που έπειτα στην ζεστασιά του κρεβατιού σου ξεχνάς και πιστεύεις ότι είναι απλά 
στην σφαίρα της φαντασίας.
Οι στιγμές μέσα στην κλούβα της αστυνομίας σε μια διαδρομή Αθήνα-Θεσσαλονίκη που βίωσε τον απόλυτο τρόμο υπό την ανοχή των ανθρώπων που έπρεπε να την προστατεύουν.
Ο δάσκαλος που από την μια στιγμή έδειχνε συμπόνοια αλλά την ακριβώς επόμενη τραυμάτιζε μια παιδική ψυχή.
Τελος η μάνα που πότε δεν στάθηκε στο παιδί της, που επέλεξε να συστρατευθεί με την κοινωνία και να απαρνηθεί το δικό της σπλάχνο για να μην βρεθεί δακτυλοδειχτουμενη από την γειτονιά.
Που ακόμα και τώρα μετά από είκοσι-δυο ολόκληρα χρόνια υποδύεται μπροστά στο παιδί της μια ξένη παρά να συμφιλιωθεί με την ψυχή της και να αναγνωρίσει η ίδια τι λάθη έχει κάνει.




Την λένε Εύα και δεν χρειάζεται το χτύπημα στην πλάτη από μεριάς σου. Ούτε το βλέμμα οίκτου για αυτά που έχει περάσει.
Δεν χρειάζεται την λύπηση, ούτε τίποτα άλλο.
Απαιτεί την προσοχή σου, απαιτεί να μάθεις από τα λάθη σου και να δεις κατάματα όχι αυτήν ή την κοινωνία αλλά εσένα τον ίδιο, μπας και κινήσεις την αλλαγή που χρειάζεται αυτή η σκάρτη, ανάπηρη ζωή.
Χρειάζεται το σεβασμό σου όπως το δίνεις σε κάθε έναν άλλον και καλά ''αρτιμελή'' και ''κανονικό''.

Οσο για τον μονόλογο?!
Η επιλογή σου να δεις μια τέτοια παράσταση ξέρω ότι έχει διάφορα κριτήρια από ότι πραγματικά θα έπρεπε να ήταν και για αυτό το λόγο έχω να σου πω κάτι.
Η παράσταση έχει ως ηγέτη στην σκηνή μια προσωπικοτητα που δεν χρειάζεται ούτε λέει ότι είναι ηθοποιός.
Η ίδια σε συνεντεύξεις της λέει ότι δεν ξέρει να διαβάζει ή να γράφει αφού έφτασε μέχρι την τρίτη δημοτικού.
Αλλα η ψυχή της ζητάει τόσο πολύ την έκθεση στον κόσμο που έμαθε τα λόγια της 
δια ακοής από τους συνεργάτες της.
Θα δεις μπροστά σου όχι μια ηθοποιό αλλά έναν άνθρωπο που σου καταθέτει την ζωή της και είναι εκεί μπροστά σου, στα δυο μέτρα και αυτό είναι απλά...σπάνιο.
Όμως η αλήθεια είναι ότι δεν στηρίζεται όσο θα έπρεπε. 
Δεν προφυλασσεται στον μέγιστο βαθμό από αυτούς που θα έπρεπε να ήξεραν καλύτερα.




Ο ρόλος του δημοσιογραφου δίπλα της δεν είναι επαρκής όχι υποκριτικά αλλά ποσοτικά.
Θα έπρεπε όλα να ήταν λίγο πιο πολύ, να παρέχει μια ουσιαστική 
δράση/αντίδραση με απώτερο σκοπό την πραγματική ανταλλαγή μιας ζωής που θα έπρεπε να έχει την σκηνική συνοχή όπως η ίδια έχει ζήσει.
Προσωπικά βρίσκω χωρίς λόγο την παρουσία του τενόρου/πελάτη - όχι ως ταλέντο - αλλά ως ήρωα της παράστασης.

Ιδανικό θα ήταν αυτή η παράσταση να ξεκινά και να τελειώνει με το τραγούδι  της Λένα Πλάτωνος και την φωνή της Τσανακλιδου και να καταλήγει το ίδιο με τα φώτα να σβήνουν αργά στο πρόσωπο της Κουμαριανου που ξεβάφεται on stage σε έναν καθρέφτη αντικριζοντας την ίδια της την ζωή της.
Μια μεθυστική, ζεστή ατμοσφαίρα που με τον παλμό μιας πολυτάραχης ζωής θα σε έκανε να χαθείς μέσα στην ζωή κάποιου άλλου.




Εαν θες ένα δείγμα πως θα ήταν η παράσταση από την αρχή ως το τέλος, τότε δεν έχεις παρά να γίνεις μάρτυρας όταν η Εύα χάνεται στις μνήμες της και 
αφηγείται τον...βιασμό της.
Τότε που βλέπεις τον τρόμο στα μάτια της, την αγωνία στην ανάσα της, την ταραχή στο σώμα της.
Ας κλείσω με αυτό που τραγουδά η Τσανακλιδου και που σου τρυπάει την καρδιά στο τέλος της παράστασης.
''Ψυχή, ψυχή μου, ψίχουλα σε φαγαν τα πουλιά...''




Υ.Γ.
Η παρασταση καθε Κυριακη και Δευτερα στο θεατρο Αλκμηνη υπο την σκηνοθεσια του Αντωνη Μποσκοιτη και εχοντας στο πλευρο της τον Απολλων Μπολλα και Αναστασιο Στελλα, η Ευα Κουμαριανου σε παρασυρει στην ζωη της.
Μην το χασεις..







Σχόλια

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Αν έχεις κώλο...διάβαινε!

Update:
Φαινεται οτι η Naya ηρθε για να μεινει και καποιος απο πισω...χωνει γερα λεφτα για την προωθηση του νεου ταλεντου.
Μεχρι και τραγουδι με τον Φοιβο αναμενετε να ηχογραφησει.
Οπως και να εχει, ειναι η καλυτερα ''μετάλλαξη'' πρωην χορευτριας σε τραγουδιστρια απο φωνη...σωματαρα.



Οριστε το νεος της τραγουδι ( δεν φταιω εγω εαν δεν παταει στις νοτες ακομα και στο στουντιο ):



Εχω καιρο να ασχοληθω με το τι κυκλοφορει στην Αθηνα, ειδικα την νυχτα.
Η κεντρικη φωτογραφια του αρθρου απεικονιζει μια απο τις πιο αναγνωρισιμες γυναικες στην Αθηναικη νυχτερινη ζωη.
Αλλα ας παρουμε τα πραγματα απο την αρχη.
Μηπως ξερετε αυτο το τραγουδι:



Η τραγουδιστρια του κομματιου ''Μην ακους κανεναν'', αποτελει τον - ισως - πιο αναγνωρισιμο κωλο των αθηναικων club και της επαρχιας.
Η Naya του τραγουδιου δεν ειναι αλλη απο την Αθηνά Νάγια που τοσοι και τοσοι εχουν ''απολαυσει'' να τους χορευει σχεδον γυμνη πανω στις μπαρες των αθηναικων και οχι μονο club.
Αλλαξε λιγο τ…

Ένας Καρβέλας δεν φέρνει την...Βίσση!

Σιωπηλά και χωρίς πολλά πολλά, η Βίσση κυριάρχησε φέτος σε ότι και εάν έκανε.
- Πριν πεις ''νταξει ακόμα ένα κείμενο που εκθειάζει την Α.Βίσση, τότε καλύτερα να διαβάσεις παρακάτω. -

Σιωπηλά γιατί η ίδια επέλεξε να μην δώσει καμία συνέντευξη σε έντυπο τουλάχιστον μέσο, αφού όπως είπε η ίδια ''Τα έχω πει όλα, φέτος ας μιλήσουν οι εμφανίσεις μου'' ή κάπως έτσι.
Ήταν μια από τις καλύτερες επιλογές της για την χρονιά που μας πέρασε και που συνεχίζεται έως και τώρα.
Μια ''σιωπηλή'' Αννα αλλά με την πιο εκκωφαντική παρουσία επί σκηνής.

Η ίδια επέλεξε να εμφανιστεί σε έναν νέο χώρο, μικρο χώρο.
Κάπου εκεί στο τελείωμα της Ερμού και λίγο πριν βγεις για το Γκάζι, θα δεις έναν διαφορετικό ξενοδοχείο, θα δεις το ''Hotel Ερμού''.
Η Βίσση εκεί επανέφερε τον εαυτό της σε στιγμές 90's, όταν η σκηνή απείχε παρά μόνο μια ανάσα από τον πρώτο θαμώνα και όπου οι μικροφωνικές δυνατότητες μπορεί και να ήταν ανούσιες.
Γιατί η ίδια απέδειξε ότι μια φωνή και…

XxX...είπαμε ακατάλληλο!

UPDATED:
Το σκανδαλο με τις γυμνες φωτογραφιες ( προσωπικες ) διαφορων γυναικων του Hollywood δεν λεει να σταματησει. Συνεχεια βγαινουν ολες και πιο πολλες.
Δειτε καποιες απο τις καινουργιες.



Zoe Kazan, ειναι η εγγονη του γνωστου σκηνοθετη Elia Kazan. ''Σπαει'' ταμεια αυτη την στιγμη με την ταινια ''What If'' αλλα εχει πρωταγωνιστησει και σε ταινιες οπως ''Fracture'', ''Ruby Sparks''.






















Η Kelly Brook δεν θελει συστασεις...