Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Μες στην μοναξιά της νύχτας..



Είναι κάποιες βραδιές που νιώθω μόνος.
Λες και κάνεις άλλος δεν υπάρχει στην πόλη.
Στην χώρα. Στον πλανήτη.

Αισθάνομαι ένα περίεργο κενό να με τυλίγει και μια σιωπή να τα καλύπτει όλα.
Βγαίνει στο μπαλκόνι και όλα είναι έρημα, ψυχρά και σκοτεινά.
Ο δρόμος φαίνεται διαφορετικός, τα αμάξια τρομαχτικά και το φως από τις λάμπες της ΔΕΗ...κενές.
Δεν ακούγεται ο παραμικρός ήχος και είναι λες και η φύση κρατά την αναπνοή της γιατί κάτι πρόκειται να συμβεί.

Μπαίνω μέσα στο σπίτι, σκοτεινό και απάνθρωπο, και κάθομαι στο καναπέ.
Κοιτάω το τηλέφωνο, το κινητό και δεν ξέρω ποιος μπορεί να είναι στην απέναντι πλευρά και να είναι πρόθυμος να με ακούσει.
Αντιλαμβανομαι ότι μια συσκευή που δημιουργηθηκε για να φέρει τους ανθρώπους πιο κοντά, δεν μπορεί να κάνει τίποτα για να αλλάξει το κενό.
Το ταβάνι μικραίνει, οι τοίχοι πλησιάζουν και όλα φαίνονται μεγαλύτερα αντί για μικρά.

Κάπως έτσι κατανοείς την μοναξιά.
Αυτη την ησυχία που την διακόπτει μόνο η ίδια σου η φωνή μέσα στο μυαλό σου.
Εκείνη η φωνή που προσπαθεί να σε ηρεμήσει και που σε προειδοποιεί ότι δεν πρέπει να κάνεις σκέψεις που θα σε πανικοβαλλουν.


Βλέπω τα χεριά μου στο φως της τηλεόρασης και δεν τα αναγνωρίζω.
Μεγάλωσαν αυτά, μεγάλωσα και εγώ.
Οι κάθε μικρές εκδορές έχουν αφήσει τα σημάδια τους και φαίνεται λες και έχουν να πουν μια τρομερή ιστορία που κανένας δεν μπορεί να μαντέψει.
Η κουβέρτα είναι το μόνο αντικείμενο που φέρνει μια ασφάλεια σε ένα γυμνό δωμάτιο που 
υπάρχω μόνο εγώ.

Η έλλειψη της αγάπης είναι ένα πρόβλημα που δεν βρίσκει λύση στους άλλους αλλά μέσα στο ίδιο μας τον πυρήνα.
Αντιλαμβανομαστε ότι είμαστε μονοί, ότι δεν μας αγαπούν ή δεν έχουμε εύκολη την αγάπη τους, όταν τελικά τους χάνουμε.
Συμμαθητές, εραστές, ερωμένες, φίλοι, γνωστοί είναι όλοι αναφορές του εαυτούς μας και του 
παρελθόντος μας που τώρα φαίνεται λες και έχει ξεχαστεί.

Απελπίζεσαι, πνίγεσαι, θες να ουρλιαξεις αλλά ποιος θα είναι εκεί για να σε ακούσει?

Κρυβουμαι την αλήθεια για εμάς, την αλήθεια που ξέρουμε για τους άλλους για να νιώσουμε καλύτερα αφού έτσι μοιάζουμε με όλους τους άλλους.
Ζούμε την χαρά με το μέτρο σύγκρισης που μας δίνουν οι πολλοί και διασκεδαζουμε με αυτά που ''δεν πρέπει να χάσουμε''.
Συλλέγουμε μουσική ,ταινίες, εμπειρίες που δεν μας βοηθούν σε τίποτα παρά να λέμε έπειτα ότι είχαμε μια γεμάτη μέρα.
Θέλουμε την μοναξιά μας αλλά δεν αντέχουμε στην σκέψη ότι είμαστε μόνοι μας.


Θέλουμε μια νέα αρχή αλλά είναι η επόμενη στιγμή που κάνουμε ακριβώς το ίδιο πράγμα με το προηγούμενο λεπτό, ώρα, μέρα, μηνά....
Πληγώνουμε τους άλλους για να επιβιώσει ο εαυτός μας, όταν πραγματικά θέλουμε να πληγώσουμε τον εαυτό μας για να νιώσουμε κάτι.

Όλοι μιλάμε για την αλλαγή που έρχεται, για την αλλαγή που μανιωδώς θέλουμε για να νιώσουμε ζωντανοί αλλά που όταν την βλέπουμε μπροστά γυρίζουμε πλάτη γράφοντας κάτι 
''έξυπνο'' στο προφίλ μας.
Δίνουμε συμβουλές στους άλλους πως να ορίσουν την ζωή τους ενώ η δικιά μας είναι σαν ένα τεράστιο αρχείο δεδομένων χωρίς 
φακέλους στον υπολογιστή.

Για πιο λόγο θέλουμε να ζήσουμε και δεν ζούμε απλά?
Γιατί ζητάμε τους ανθρώπους, όταν απλά τους κατακρίνουμε?
Τι στο διάολο συμβαίνει σε όλους μας και το αντιλαμβανομαστε μόνο όταν είμαστε μόνοι?

Δεν μπορώ να υποσχεθώ στον εαυτό κάποια αλλαγή γιατί θα αθετήσω τον ίδιο μου τον εαυτό.
Μου τελείωσε η ελπίδα για την επόμενη μέρα γιατί απλά δεν έχω μάθει να ζω ΑΥΤΉ την ήμερα.
Κλείνω τα μάτια για να κρατήσω την στιγμή και αυτή έχει γίνει ήδη παρελθόν που εγώ δεν έχω δει με τα ίδια μου τα μάτια.

Τελικά ποιος φταίει?
Εγώ ή ο άλλος μου εαυτός?




Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Αν έχεις κώλο...διάβαινε!

Update:
Φαινεται οτι η Naya ηρθε για να μεινει και καποιος απο πισω...χωνει γερα λεφτα για την προωθηση του νεου ταλεντου.
Μεχρι και τραγουδι με τον Φοιβο αναμενετε να ηχογραφησει.
Οπως και να εχει, ειναι η καλυτερα ''μετάλλαξη'' πρωην χορευτριας σε τραγουδιστρια απο φωνη...σωματαρα.



Οριστε το νεος της τραγουδι ( δεν φταιω εγω εαν δεν παταει στις νοτες ακομα και στο στουντιο ):



Εχω καιρο να ασχοληθω με το τι κυκλοφορει στην Αθηνα, ειδικα την νυχτα.
Η κεντρικη φωτογραφια του αρθρου απεικονιζει μια απο τις πιο αναγνωρισιμες γυναικες στην Αθηναικη νυχτερινη ζωη.
Αλλα ας παρουμε τα πραγματα απο την αρχη.
Μηπως ξερετε αυτο το τραγουδι:



Η τραγουδιστρια του κομματιου ''Μην ακους κανεναν'', αποτελει τον - ισως - πιο αναγνωρισιμο κωλο των αθηναικων club και της επαρχιας.
Η Naya του τραγουδιου δεν ειναι αλλη απο την Αθηνά Νάγια που τοσοι και τοσοι εχουν ''απολαυσει'' να τους χορευει σχεδον γυμνη πανω στις μπαρες των αθηναικων και οχι μονο club.
Αλλαξε λιγο τ…

Ένας Καρβέλας δεν φέρνει την...Βίσση!

Σιωπηλά και χωρίς πολλά πολλά, η Βίσση κυριάρχησε φέτος σε ότι και εάν έκανε.
- Πριν πεις ''νταξει ακόμα ένα κείμενο που εκθειάζει την Α.Βίσση, τότε καλύτερα να διαβάσεις παρακάτω. -

Σιωπηλά γιατί η ίδια επέλεξε να μην δώσει καμία συνέντευξη σε έντυπο τουλάχιστον μέσο, αφού όπως είπε η ίδια ''Τα έχω πει όλα, φέτος ας μιλήσουν οι εμφανίσεις μου'' ή κάπως έτσι.
Ήταν μια από τις καλύτερες επιλογές της για την χρονιά που μας πέρασε και που συνεχίζεται έως και τώρα.
Μια ''σιωπηλή'' Αννα αλλά με την πιο εκκωφαντική παρουσία επί σκηνής.

Η ίδια επέλεξε να εμφανιστεί σε έναν νέο χώρο, μικρο χώρο.
Κάπου εκεί στο τελείωμα της Ερμού και λίγο πριν βγεις για το Γκάζι, θα δεις έναν διαφορετικό ξενοδοχείο, θα δεις το ''Hotel Ερμού''.
Η Βίσση εκεί επανέφερε τον εαυτό της σε στιγμές 90's, όταν η σκηνή απείχε παρά μόνο μια ανάσα από τον πρώτο θαμώνα και όπου οι μικροφωνικές δυνατότητες μπορεί και να ήταν ανούσιες.
Γιατί η ίδια απέδειξε ότι μια φωνή και…

XxX...είπαμε ακατάλληλο!

UPDATED:
Το σκανδαλο με τις γυμνες φωτογραφιες ( προσωπικες ) διαφορων γυναικων του Hollywood δεν λεει να σταματησει. Συνεχεια βγαινουν ολες και πιο πολλες.
Δειτε καποιες απο τις καινουργιες.



Zoe Kazan, ειναι η εγγονη του γνωστου σκηνοθετη Elia Kazan. ''Σπαει'' ταμεια αυτη την στιγμη με την ταινια ''What If'' αλλα εχει πρωταγωνιστησει και σε ταινιες οπως ''Fracture'', ''Ruby Sparks''.






















Η Kelly Brook δεν θελει συστασεις...