Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Οι πρώτες απογοητευσεις...


Η θεατρικη Αθηνα ειναι γεματη απο παραστασεις οπου καποιος μπορει να δει αυτο που επιλογη συμφωνα με το γουστο του.
Κωμωδιες, δραματα, μιουζικαλ ( πολλα απο δαυτα ) και οτι αλλο μπορεις να φανταστεις ειναι στην διαθεση σου..
Μπορει να επιλεγεις μια παρασταση συμφωνα με τον πρωταγωνιστη ( δες Φιλιππιδη ) ή με το θεατρο ( βλ. Θεατρο του Νεου Κοσμου ) ή ακομα και απο την παρασταση την ιδια ( βλ. Cabaret ).
Οτι επιλογη και αν κανεις ειναι στην δικη σου κριση αν ηταν καλη, κακη ή μια σκετη απογοητευση..

Τελη αυτου του μηνα και ηδη εχω παρακολουθησει γυρω στις οχτω παραστασεις.
Απο mainstream μεχρι πιο ''κουλτουριακα'' θεατρα. Αν πρεπει να πω ποια παρασταση εχω μεχρι τωρα στην πρωτη θεση, αυτη ειναι σιγουρα το ''Γιοι και Κορες'', που δυστυχως εκλεισε το κυκλο παραστασεων του στο Θεατρο του Νεου Κοσμου.
Ποιες ομως ειναι αυτες που με απογοητευσαν ή εγω δεν καταφερω να ''δεθω'' μαζι τους ή γενικοτερα κατι πηγε στραβα στην χημεια θεατη-παραστασης..


Πρωτη παρασταση ειναι μια που πραγματια ''εσπασε'' ταμειο και παιζετε ακομα για λιγες ακομα παραστασεις στο Θεατρο του Νεου Κοσμου ( τριτη φορα που το αναφερω ).
Η παρασταση '' Η ρομαντικη μου ιστορια '' του D.C. Jackson ηταν μια περσινη επιτυχια της συγκεκριμενης θεατρικης σκηνης και φετος πηρε το πρασινο φως για λιγες ακομα παραστασεις.
Σε μεταφραση Κοραλιας Σωτηριαδου και σκηνοθεσια Βαγγελη Θεοδωροπουλου, η παρασταση εχει μια πιο συγχρονη ματια και πιο διαδραστικη προσέγγιση σε σχεση με το κοινο ιστορια σε σχεση με τον ερωτα αναμεσα στα δυο φυλα.


Το σκηνικο της Μαργαριτας Χατζηιωαννου ειναι ετσι ωστε να ικανοποιει τις γρηγορες εναλλαγες χρονου και τοπου της παραστασης χρησιμοποιωντας για καθε επιπλο ή μη διαφορα πουφ.
Ενα χαρακτηριστικο παραδειγμα απο το κειμενο της παραστασης ειναι αυτο:

'' Που συνανταει κανεις ανθρωπους? Που γνωριζονται οι ανθρωποι? Σε παμπ? Στο γυμναστηριο? Στο σουπερμαρκετ? Γαμησε τα.
Αν δεν εχεις βρει τον ανθρωπο σου πριν να παρεις το πτυχιο, θα παντρευτεις καποιο βουρλο απ'τη δουλεια. Ειναι απλο. Ξερετε πως αναπαραγονται τα ζωα σε συνθηκες αιχμαλωσιας? Τα βαζουν στο ιδιο κλουβι.''

Η ιστορια ειναι του Τομ και της Εμυ. Το εξυπνο με το θεατρικο αυτο ειναι οτι βλεπουμε το ιδιο πραγμα αλλα μεσα απο τα ματια των χαρακτηρων και ετσι εχουμε και τις δυο πλευρες.
Τα φτιαχνουν μεταξυ τους, χωρις να πολυκαταλαβαινουν τι κανουν και αν το θελουν πραγματικα.Λιγο το ποτο, λιγο η διαθεση για φλερτ, γινεται η αρχη.
Απο κει και επειτα βλεπουμε την ματια του Τομ, πως βλεπει τα πραγματα, πως τα ερμηνευει, πως τα δικαιολογει και για πιο λογο πραττει οπως πραττει. Φυσικα μαθαινουμε ποιο ειναι το ερωτικο απωθημενο του και πως αυτο παιζει ρολο σε ολη του την ζωη.
Επειτα σαν ενα rewind βλεπουμε τα πραγματα απο την αρχη απο την πλευρα της Εμυ.
Την δικη της εκδοχη, ερμηνεια πανω στα γεγονοτα, πως σκεφτεται αλλα και τι πιστευει για τον ερωτα και για ποιο λογο και το δικο της απωθημενο απο την εφηβεια κυριαρχει ακομα στην ενηλικη ερωτικη της ζωη.
Μεσα σε ολα αυτα υπαρχει και μια συναδελφος απο την δουλεια η Σασα που ειναι κατα καποιον τροπο ο συνδετικος κρικος.


Που χωλαίνει το πραγμα?
Ο ευρηματικος τροπος για την εναρξη της παραστασης αλλα και η πρωτη ιστορια που εχει σαν κεντρικο ρολο τον Τομ ( τον οποιο υποδυεται ο Μακης Παπαδημητριου ) μπορουν και κανουν το κοσμο να γελασει αλλα και να νιωσει αμηχανα ( για την εναρξη λεω ) για καποιες στιγμες.
Ο Μακης Παπαδημητριου αποδεικνυει ποσο καλος ηθοποιος ειναι ( εχει κωμικη φλεβα ) και ποσο ευκολα μπορει να συνομιλει με το κοινο χωρις να ανοιγει διαλογο.
Καταλαβαινεις οτι εχει ειναι απο την ''παστα'' του ηθοποιου που παρακινει τον κοσμο να τον δει σε καθε του βημα.
Απο και και επειτα ομως οταν η ιστορια ξεφευγει απο την δικη του αφηγηση και επικεντρωνετα ιστις Εμυ, το εργο χανει απο παντου.
Οχι, δεν ειναι κακη ουτε η Κατερινα Λυπηριδου ( η κοπελα απο την διαφημιση με τα τυρια ) αλλα ουτε και η Συρμω Κεκέ.
Απλα οι συχνες επαναληψεις καποιων κωμικων εμπνευσεων αλλα και η αδυναμια που εχουν οι δυο γυναικες σε σχεση με τον Παπαδημητριου κανει το εργο να κανει κοιλια απο την μεση και μετα.
Στα συν της παραστασεις φυσικα ειναι οι ατακες αλλα και οι ενεργεις που ολοι εχουμε κανει στην ζωη μας και βλεπουμε οτι καποιος τις εχει αποτυπωσει στο θεατρικο σαναδι π.χ οτι ενας αντρας δεν δινει σημασια τι του λεει μια κοπελα στο μπαρ παρα σκεφτεται πως θα την ''ξεμοναχιασει''.



Μια μετρια παρασταση που η φημη της ειναι πολυ μεγαλυτερη απο οτι για μενα πρεπει ή η σκηνοθεσια της.



Δευτερη παρασταση και ερχομαστε πιο κεντρικα.
Στο θεατρο Γκλορια η αφισα διατυμπανιζει οτι φετος το κοινο θα ειναι μαρτυρας μιας '' τερατωδης μουσικης κωμωδιας ).
H παρασταση του Martin Downing ''Franknstein's Guests: A Comedy μεταφραστηκε απο τον Ερρικο Μπελια και παρουσιαζεται στο θεατρο Γκλορια υπο τον τιτλο ''Το σπιτι του Φρανκεσταιν''.
Σε σκηνοθεσια Τασου Ιορδανιδη ( ο οποιος παιζει με τον Μιχαλακοπουλο ) αυτη κ μουσικη κωμωδια ευελπιστει να σας συναρπασει και να σας κανει να γελασετε με τα καμωματα των πιο τρομακτικων κακων/τερατων της κινηματογραφικης και οχι μονο ιστοριας.
Απο το Φαντασμα της Οπερας μεχρι τον...Δρακουλα αυτοπροσώπως κανενας δεν λειπει απο αυτη την παρασταση.

Η πλοκη εχει ως εξης..
Ο Δρ.Φρανκεσταιν ζει στο καστρο του παρεα με τον πιστο του υπηρετη Ιγκος ( δεν ειναι αλλος απο τον Κουασιμοδο) και την οικονομο του ( που ειναι ερωτευμενη μαζι του ) Μαιρι Ραιλι.
Ο ιδιος στην προσπαθεια του να αποδειξει οτι ειναι ο μεγαλυτερος εφευρετης του κοσμου καλει στο σπιτι του εναν λυκανθρωπο, τον Δρακουλα, μια star του κινηματογραφου παρεα με το Φαντασμα της Οπερας αλλα και την Σουκι Στακχαουζ απο το ''True Blood''. Oλοι αυτοι οι αντι-ηρωες μαζεμενοι κατω απο την ιδια στεγη.
Ολους αυτους ο Δοκτωρ θελει να γιατρεψει ωστε να αποδειξει ποσο μεγαλος εφευρετης ειναι.


Το ολο εργο ειναι ενα συνονθύλευμα απο διαφορες ακαιρες και ανοστες ιδεες στο τι ειναι κωμωδια.
Μπορει να φταιει το εργο ή η αποδοση ή η σκηνοθεσια αλλα κατι παει στραβα και για μενα τουλαχιστον δεν ''δενει'' το γλυκο. Γιατι?..
Γιατι εχουμε εναν Δρ. Φρανκεσταιν μεσα απο την ερμηνεια του Ορεστη Τζιοβα οπου θυμιζει κατι απο Ψινακη αλλα και ''κουνημενο'' παρανοικο εφευρετη που μπορει να μην ειναι τοσο κακος αλλα σιγουρα πρεπει να βρει καποιο μετρο στις κινησεις του επι σκηνης.
Εχουμε τον Γ. Χρανιωτη ο οποιος ειναι ο Κομης Δρακουλας αρτια αντιγραφη απο την ταινια ''Van Helsing'' με πρωταγωνιστη τον Hugh Jackman και με μαλλια ραστα, που δεν καταλαβαινεις τον ρολο να μιλαει σαν την Μιμη Ντενιση και να ειναι κρυφα ερωτευμενος με την Σουκι Στακχαουζ σαν μια αλλη Μινα απο το ομωνυμο εργο.
Η οποιο Σουκι υπαρχει μεσα απο την ερμηνεια της Σοφιας Φαραζη, η οποιο ειναι καλη ( το περπατημα της και το ψεύδισμα ολα τα λεφτα ) αλλα οχι τοσο ωστε να μην ειναι μια καρικατουρα ενος ρολου που πολλοι δεν τον ξερουν καν.
Τα λογια ειναι πραγματικα απεριγραπτα για τον χαρακτηρα του ηθοποιου Σταυρου Σβηγκου, ο οποιος υποδυεται εναν λυκανθρωπο....γκει. Κατανοω την ειρωνεια οτι ενας που καθε πανσεληνο γεμιζει τριχες στην ζωη του σαν ανθρωπος ειναι λατρης ατριχου σωματος αλλα για πιο λογο να ειναι τοσο κραυγαλεα ομοφυλοφιλος με φτερα και πουπουλα και εμφανιση ποπ σταρ που εχει παραστρατησει απο καιρο.
Φυσικα η αβγαλτη Λαουρα Ναργες ειναι αυτη που στην παρθενικη της εμφανιση βρισκεται αντιμετωπη με εναν αδυναμο χαρακτηρα που απλα την βοηθαει να μιλαει τρεις γλωσσες, να μας δειχνει τον ποπό της αλλα και οτι χορευτικη φιγουρα απο το περσινο DWTS 3 ( για αυτο αλλωστε υπαρχει και στην παρασταση). Στην ιδια καπου βαθμιδα και το Φαντασμα - Ευθυμης Ζησης - της Οπερας οπου αν εξαιρεσεις το ευρημα με το γραμμα αλλα και την παρωδια του γνωστου ''sing'' που αναφερει στην συνεχεια στην ταινια, δεν εχει να προσφερει τιποτα αλλο.
Λυπηρή αναφορα στον Τακη Παπαματθαιου ο οποιος ειναι ο Κουασιμοδος-Ιγκορ που για καποιο λογο μοιαζει πιο πολυ με επιθεωρησιακο νουμερο παρα με σαφη κωμικη αναφορα σε χαρακτηρα του ομωνυμου βιβλιου. Το γελοιο αστειο με το βρακι-σημαδουρα καθε φορα που του ''σηκωνεται'' το ηθικο ειναι απο τα πιο παλιομοδιτικα αστεια.



 Εξαιρεση η παρουσια της Μενης Κωνσταντινιδου, η οποια κραταει καποιο μετρο στην ερμηνεια της σαν βοηθου του Δοκτωρ.
Τα αταιριαστα τραγουδια με τους ελληνοποιημενους στιχους του, δεν καταφερνουν τιποτα αλλο απο το να εκθετουν τους ιδιους τους ηθοποιους περα απο αυτους που ξερουν να τραγουδουν καλα.
Αν εξαιρεσει την πρωτη εμφανιση του Φαντασματος της Οπερας ( που δεν μιλαει ) ολο το αλλο ειναι ενας αχταρμας με happy end που αναλογεί σε ιστοριες της Barbie που καποτε εδειχνει το αλησμονητο Alter.
Παρασταση που καποιοι μπορει να λατρεψουν αλλα λογω της υστεριας της θεατρικης Αθηνας με τα μιουζικαλ, δεν ειναι δικαιολογει την υπαρξη της ή το συγκεκριμενο ανεβασμα της υπο αυτη την σκηνοθεσια.
Ειμαι λιγο ξινος ε?...




Αντε να δουμε τι αλλο θα δουμε...!!

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Αν έχεις κώλο...διάβαινε!

Update:
Φαινεται οτι η Naya ηρθε για να μεινει και καποιος απο πισω...χωνει γερα λεφτα για την προωθηση του νεου ταλεντου.
Μεχρι και τραγουδι με τον Φοιβο αναμενετε να ηχογραφησει.
Οπως και να εχει, ειναι η καλυτερα ''μετάλλαξη'' πρωην χορευτριας σε τραγουδιστρια απο φωνη...σωματαρα.



Οριστε το νεος της τραγουδι ( δεν φταιω εγω εαν δεν παταει στις νοτες ακομα και στο στουντιο ):



Εχω καιρο να ασχοληθω με το τι κυκλοφορει στην Αθηνα, ειδικα την νυχτα.
Η κεντρικη φωτογραφια του αρθρου απεικονιζει μια απο τις πιο αναγνωρισιμες γυναικες στην Αθηναικη νυχτερινη ζωη.
Αλλα ας παρουμε τα πραγματα απο την αρχη.
Μηπως ξερετε αυτο το τραγουδι:



Η τραγουδιστρια του κομματιου ''Μην ακους κανεναν'', αποτελει τον - ισως - πιο αναγνωρισιμο κωλο των αθηναικων club και της επαρχιας.
Η Naya του τραγουδιου δεν ειναι αλλη απο την Αθηνά Νάγια που τοσοι και τοσοι εχουν ''απολαυσει'' να τους χορευει σχεδον γυμνη πανω στις μπαρες των αθηναικων και οχι μονο club.
Αλλαξε λιγο τ…

Ένας Καρβέλας δεν φέρνει την...Βίσση!

Σιωπηλά και χωρίς πολλά πολλά, η Βίσση κυριάρχησε φέτος σε ότι και εάν έκανε.
- Πριν πεις ''νταξει ακόμα ένα κείμενο που εκθειάζει την Α.Βίσση, τότε καλύτερα να διαβάσεις παρακάτω. -

Σιωπηλά γιατί η ίδια επέλεξε να μην δώσει καμία συνέντευξη σε έντυπο τουλάχιστον μέσο, αφού όπως είπε η ίδια ''Τα έχω πει όλα, φέτος ας μιλήσουν οι εμφανίσεις μου'' ή κάπως έτσι.
Ήταν μια από τις καλύτερες επιλογές της για την χρονιά που μας πέρασε και που συνεχίζεται έως και τώρα.
Μια ''σιωπηλή'' Αννα αλλά με την πιο εκκωφαντική παρουσία επί σκηνής.

Η ίδια επέλεξε να εμφανιστεί σε έναν νέο χώρο, μικρο χώρο.
Κάπου εκεί στο τελείωμα της Ερμού και λίγο πριν βγεις για το Γκάζι, θα δεις έναν διαφορετικό ξενοδοχείο, θα δεις το ''Hotel Ερμού''.
Η Βίσση εκεί επανέφερε τον εαυτό της σε στιγμές 90's, όταν η σκηνή απείχε παρά μόνο μια ανάσα από τον πρώτο θαμώνα και όπου οι μικροφωνικές δυνατότητες μπορεί και να ήταν ανούσιες.
Γιατί η ίδια απέδειξε ότι μια φωνή και…

XxX...είπαμε ακατάλληλο!

UPDATED:
Το σκανδαλο με τις γυμνες φωτογραφιες ( προσωπικες ) διαφορων γυναικων του Hollywood δεν λεει να σταματησει. Συνεχεια βγαινουν ολες και πιο πολλες.
Δειτε καποιες απο τις καινουργιες.



Zoe Kazan, ειναι η εγγονη του γνωστου σκηνοθετη Elia Kazan. ''Σπαει'' ταμεια αυτη την στιγμη με την ταινια ''What If'' αλλα εχει πρωταγωνιστησει και σε ταινιες οπως ''Fracture'', ''Ruby Sparks''.






















Η Kelly Brook δεν θελει συστασεις...