To όνειρο του....


50 χρονια πριν..

Ο Martin Louther King ειπε αυτες τις λεξεις:
'' I Have A Dream ''.....

Η Αμερικη πενηντα χρονια μετα εχει μαυρο Προεδρο. Η ανισοτητα και ο ρατσισμος ομως δεν εχει σταματησει. Ακομα ο λαος ειναι χωρισμενος σε μαυρους και...λευκους.
Οι λευκοι αλλαξαν συνηθειες και δεν εχουν πια ασπρες κουκουλες και σταυρους που καιγονται αλλα εχουν το ''Tea Party''..
Αλλα παρολα αυτα εχουν μαυρο Προεδρο που συμβολιζει εστω οτι το ονειρο του King πραγματοποιηθηκε κατα καποιον τροπο.
Δεν χρειαζονται οι μαυροι να καθονται στις τελευταιες θεσεις στα λεοφωρεια αλλα ουτε υπαρχουν επιγραφες σε μαγαζια που τους αρνουνται την εισοδο.

Εμεις ομως ειμαστε πενηντα χρονια πισω...
Με αφορμη ενα δημοσιευμα που διαβασα για μια γειτονισσα στο Καναδα οπου εγραψε ενα γραμμα σε μια γυναικα και της ελεγε λιγο ή πολυ, να σκοτωσει το γιος της γιατι δεν μπορουσε να βλεπει εναν ανθρωπο με διανοτικα προβληματα, θυμηθηκα κατι που ειχε γινει στην Ελλαδα πριν λιγους μηνες.

( Για οσους θελουν να διαβασουν εκεινο το γραμμα που εγραψε η ''μάνα'' σε μια αλλη Μάνα, εδω ειναι ο συνδεσμος. http://www.koolnews.gr/extras/kante-tou-euthanasia-kai-doriste-ola-ta-mi-peiragmena-meli-ou-to-apotropiastiko-gramma-se-goneis-autistikoi/ )

Η Ροδιτισσα λοιπον, Στελλα Καρατζικη δημοσιευσε αυτο το κειμενο:

''Μπορεις τουλαχιστον να μην υποφερεις στην μουρη μου?
Δουλεια να'χει το Λιμενικο, να σε σωζει απο πνιγμο εσενα.
Εμενα με ρωτησε? Μου κουβαλιεσαι με το σαπιοκαραβακι σου και το μισο σου σοι κι αν εισαι τυχερος, θα βουλιαξεις κοντα στην ακτη κι εχεις αρκετες ελπιδες να ζησεις. Οπως πριν απο λιγες μερες. Ε,ωραια, μπορει και να πεθανεις, ξερεις. Ε,ωραια, Ο.Κ. Δεν ειναι οτι θελω να πεθανεις. 
Να μην πεθανεις χιλια χρονια να ζησεις. Αλλα μακρια απο μενα. Εμενα δεν θελω να με ενοχλεις. Οπως δεν σε ενοχλω κι εγω.
Ηρθα εγω στην πατριδα σου να σ'ενοχλησω? Δεν ηρθα. Εσυ ομως ηρθες στην δικια μου. Και μ'ενοχλεις. Μη ρωτας πως. Με διαφορους τροπους. Μπορω να σ'τους εξηγησω τους τροπους αλλα δεν θα απολογηθω σε σενα. Δεν καταλαβα. Γιατι πρεπει να σου απολογηθω? Ποιος εισαι συ στον οποιο πρεπει να αποδειξω ποιος ειμαι και πως ειμαι?
Οποιος θελω ειμαι. Κι οποιος θες ας εισαι. Στη χωρα σου. Στη δικια μου κανε ο,τι σε παιρνει να κανεις, αλλα μη μου ζητας και τα ρεστα.
Και για να τελειωνουμε. Μακαρι να υπηρχαν λεφτα για ολους. Δεν υπαρχουν πια, ουτε για μας. Οποτε τι? Απο τα μη υπαρχοντα να μοιραστουμε? Ακου, φιλε, μας ειπαν πως το παρτι τελειωσε. Αφηναμε αποφαγια τοσα χρονια, κατι τρωγατε κι εσεις. Τωρα ο διαιτητης σφυριξε την ληξη. Εχουμε την αισθηση πως μας αδικησε, αλλα μια ζωη, σ'αυτη τη χωρα, για τη διαιτησια μουρμουραμε. Οποτε βρισκουν και πατανε στις παλιες μας διαμαρτυριες. Οπως το παραμυθι με το βοσκο και τον λυκο.
Το εχετε στην πατριδα σου αυτο το παραμυθι? Γιατι εφυγες απο κει? Τοσο ζορι ηταν? Δεν ειχατε ωραια παραμυθια? Πιστεψες στο παραμυθι οτι θα μπορουσες να φυγεις απο δω και να πας καπου καλυτερα? Μηπως θες να παμε μαζι? Σκεφτομαι τελευταια κι εγω να φυγω, ξερεις. Να παω καπου καλυτερα. Θελω να παω καπου πιο οργανωμενα. Με κρατος σωστο. Τα βλεπεις και συ. Και μη με παρεξηγησεις σ'αυτα που σου λεω. Δεν εννοω οτι ιδια περναμε και ιδια υποφερουμε.
Ο.Κ, ησουν, εισαι και θα εισαι σε χειροτερη, σε πολυ χειροτερη φαση απο μενα. Αλλα αυτο μας ελειπε, να μην ησουν. Μηπως να νιωθω ασχημα και γιάυτο? Μηπως να γινω σαν εσενα, μηπως να γινουμε ολοι σαν εσενα για να υπαρξει επιτελους δικαιοσυνη και ισοτητα?..
Λυπαμαι, αλλα δεν θα παρω. Δεν χρωσταω δυστυχια σε κανεναν. Ουτε ενοχη χρωσταω για την κατασταση σου. Κι ομως, παρα την θεληση μου, μου γεννιεται ποτε ποτε. 
Σε βλεπω αποστεωμενο να μου χτυπας στα φαναριατο τζαμι. Κι ο λογος που σε μισω ειναι γιατι αισθανομαι ασχημα γι'αυτο που βλεπω, ειναι γιατι δεν θα'θελα να υποφερεις.
Ερχεσαι ομως απ'την αλλη ακρη της γης και υποφερεις μες στα μουτρα μου. Γι'αυτο σε απεχθανομαι, γι'αυτο δεν θελω να ξερω τι κανεις. Γι'αυτο αν θες να πεθανεις στη θαλασσα μου, πεθανε.
Μονο ενα θα σε θερμοπαρακαλεσω:
Πεθανε σιωπηλα, χωρις να μας το πουνε στις ειδησεις, χωρις να μας πεταξουν τον θανατο σου στα μουτρα μας. Κανε ο,τι σε φωτισει ο Θεος σου. Δεν θελω το κακο σου.
Θελω να μην χρεωνομαι εγω το δικο σου κακο στη δικη μου συνειδηση.''

Αυτο ηταν το κειμενο...
Δεν θα το σχολιασω εγω αυτο αλλα και το κειμενο της ''μανας'' που ηθελε ενα παιδι με διανοητικες αναγκες να πεθανει..αλλα θα γραψω το σχολιασμο της Ε. Ακρίτα που μαζι με το κειμενο της Ροδιτισσας το δημοσιευσε στην εφημεριδα που αρθρογραφεί.

Λεει λοιπον η κυρια Ακρίτα:

''Ενος λεπτου σιγη μονον...Για τον παπου και την γιαγια που ηρθαν απο τη Μικρασια προσφυγες σε ενα εχθρικο ''πατριο'' εδαφος. Που τους εβριζε τουρκοσπορους. Που επρεπε, με μωρα παιδια στην αγκαλια, να στεριωσουν κοντρα στο ρατσισμο και στη μισαλλοδοξια.
Ενος λεπτου σιγη μονον..Για ελληνες μεταναστες των δεκαετιων του '50 και του ΄60. Που πηγαν στο εργοστασιο της Γερμανιας, στα ανθρακωρυχεια του Βελγιου, στα μαγερικα της Αστοριας, στην Αυστραλια. Που ξεριζωθηκαν απο την πατριδα...Που αγαπησαν κι ας τους εδιωξε.
Και, τελος, μια μονο λεξη: για τα δικα μας παιδια.
Που στελνουν βιογραφικα σε ξενες χωρες. Η γενια επιστημονων - μεταναστων που εμεις αναστησαμε. Η γενια των νεοπροσφυγων που θα ξενιτευτουν για να μπορεσουν να ζησουν.
Βλεπω συχνα στο twitter την επωδο ''Proud to be Greek''.
Φιλε, μην εισαι περηφανος που εισαι Ελληνας. Να εισαι περηφανος αν εισαι Ανθρωπος''....

Στο σημερα που ζουμε με την ''απειλη'' της υποψηφιοτητας Κασιδιαρη και που υπαρχουν μαναδες που δεν θελουν τα παιδια τους να βλεπουν παιδια με διαφορα προβληματα, που καποια στην Ροδο που θελει να πεθαινουν διπλα της αρκει να μην το ξερει....μακαρι να ζουσαμε πριν απο πενηντα χρονια και να ειχαμε αυτο:




Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις