Δαιμονο-ποιηθηκα!


H πρώτη παράσταση ήταν τον Νοέμβριο του '91.
Ήμουν τριών ετών.
Η δεύτερη παράσταση έγινε 22 Μαρτίου '13, μια μέρα πριν από τα γενέθλια μου και είμαι είκοσι-πέντε.
Την γυναίκα που έμελλε να συντροφεύει κάθε πτυχή της ζωής μου με τα τραγούδια της, την είδα φέτος για πρώτη φορά στο θέατρο.
Ήξερα πόσο καλή, όχι αυτή η λέξη δεν φτάνει, πόσο καθηλωτική είναι στις εμφανίσεις της στους διάφορους χώρους που ερμηνεύει - δεν τραγουδά απλά - κατά καιρούς στην Αθήνα.
Η παράσταση || Δαίμονες || είναι ένας θρύλος ανάμεσα στους fannatics και ιστορική για τον υπόλοιπο θεατρικό κόσμο.
Πως ήταν όμως αυτή η εμπειρία και πόσο καλή μπορεί να είναι αυτή η γυναικά σε κάτι τόσο απαιτητικό?



Σίγουρα από θέμα επιτυχίας, η παράταση στην παράταση αποδεικνύει για ακόμα μια φορά ότι το κοινό αντάμειψε την επιστροφή της Βίσση στο θέατρο με επιτυχία.
Ένα Παλλάς ασφυκτικά γεμάτο μετά από σχεδόν δυο μήνες παραστάσεων.


Η υπόθεση του έργου μπορεί στο σύνολο της την δεκαετία του '90 - σε ένα κοινό που δεν είχε συνηθίσει σε πολλά πράγματα ακόμα - να ήταν κάτι το ξεχωριστό αλλά με τα σημερινά δεδομένα απλά δίνει μια ώθηση στο να συγκινηθείς με την ερμηνεία του εκάστοτε ηθοποιού πάνω στην σκηνή.
Αγάπη που γίνεται μίσος και γεννάει μια κατάρα που φτάνει μέχρι σε μια άλλη ζωή.
Βασανισμένες ψυχές σε έναν κύκλο που δεν σταματά παρά μόνο όταν κάποια ψυχή ικανοποιηθεί από την εκδίκηση που έχει πάρει.
Ροζάννα - Λόα ή Βασίλισσα - Μάγισσα, δυο πλευρές που αντιπροσωπεύουν την αέναη μάχη μεταξύ καλού και κακού, σωστού και λάθους, αγάπης και μίσους, συμπόνοιας και άρνησης.
Το τρίγωνο έρχεται να συμπλήρωσει ο Ντάνιελ, έρμαιο ανάμεσα στην διαμάχη δυο γυναικών.



Η παράσταση τα έχει όλα.
Σκηνικά και φωτισμούς που σου κόβουν την ανάσα, μεγαλειώδης μουσική που δεν αφήνει περιθώρια σε κανέναν πια να αμφισβητήσει τα ταλέντο του Καρβέλα, στιγμές που θυμίζουν έντονα μιούζικαλ του Broadway αλλά και την μύηση με τον πιο εύκολο τρόπο σε αυτό που λέγεται όπερα και μάλιστα στα ελληνικά.
Δεν έχω δει παράσταση στο εξωτερικό αλλά πιστεύω οι || Δαίμονες || δεν έχουν να ζηλέψουν τίποτα και σε κανένα σημείο παραγωγές όπως του West End ή Broadway.
Οι Twinsfx πραγματικά με την βοήθεια του φωτισμού κάνουν κάτι μαγικό πάνω στην σκηνή που αξίζει να είσαι θεατής του.
Ερμηνείες?



Άννα Βίσση.
Την ξέρουμε όλοι μέσα από τα ξενύχτια,την δισκογραφία και όλα τα εκκεντρικά ή μη, που μας έχει δώσει μέσα από την καριέρα της.
Το θέατρο όμως είναι αλλιώς.
Είναι μια μυσταγωγία που αν δεν την αποδεχτείς, η σκηνή θα σε καταπιεί.
Η Βίσση όμως γεννήθηκε για αυτή την σκηνή πιο πολύ και από τα μπουζούκια και τις συναυλίες.
Σε μια άλλη ζωή, η Βίσση θα μπορούσε να ήταν εκεί έξω, στην Νέα Υόρκη μια πιο ώριμη εκδοχή της Reachel από το ''Glee'' πραγματοποιώντας παραστάσεις στο μεγαλύτερο θέατρο του κόσμου και αποσπώντας το χειροκρότημα από κει που εκτιμούν την δουλειά και το ταλέντο κάποιου.
Υπάρχει το ταλέντο που μπορεί υποστηρίξει το να παίζει και να τραγουδά, να έχει δισκογραφία αλλά να γεμίζει και θέατρα.


Είναι ένας καλλιτεχνικός δρόμος που μπορεί να ακολουθήσει η Βίσση από δω και πέρα.
Μιούζικαλ, θέατρο ή επιλεγμένες εμφανίσεις γενικότερα.
Αν κάποιος δει προσεκτικά την παράσταση εκτός από τα λυρικά κομμάτια, θα παρατηρήσει ότι Βίσση είναι καλή και στα κομμάτια που θυμίζουν έντονα μιούζικαλ όπως είναι το τραγούδι Συγχαρητήρια ή Βγήκαν οι εφημερίδες.
Στην παράσταση έχει την φωνή αλλά και το στραρίλικι που της αναλογεί ώστε να κλέβει τις ματιές των θεατών, για αυτό και παίρνει το χειροκρότημα με το που εμφανίζεται στην σκηνή σαν κλασσική σταρ που έχουμε δει σε τόσες ταινίες.



Η παράσταση εχει και την - blow my mind - Εβελίνα Παπούλια.
Αν κάποιος/α σε εντυπωσιάζει από το πρώτο λεπτό και δεν πιστεύεις ότι διαθέτει αυτή την φωνή, τότε αυτή είναι η Παπούλια.
Δεν είχε τραγουδήσει ξανά όπερα αλλά φαίνεται ότι το κατείχε ή πάλεψε πολύ και τα κατάφερε.
Φωνή και ερμηνεία υπερβαίνει κάθε αναμενόμενο και απλά δηλώνεις σεβασμό για αυτό που έχει καταφέρει

Ο Πετράκης προσπαθεί να αντεπεξέλθει σε έναν ρόλο που ερμηνευτικά ακροβατεί στο αστείο και στο σοβαρό.
Η κατήχηση του στην σκηνή της εκκλησιάς σίγουρα δείχνει την δουλειά που έχει κάνει για τον ρόλο και οποίος γελάσει ή πει κακία, είναι σίγουρο ότι θα φανεί ανεπαρκής ο ίδιος αν προσπαθήσει να το κάνει ο ίδιος.
Φυσικά δεν μπορώ να ξεχάσω τον ψηλό της παρέας. Ο Νικόλαος Καραγκιαούρης είναι απλά άψογος.
Υπάρχουν όμως αλλά είκοσι άτομα σε ρόλους.
Θα μείνω στον Άρη Πλασκασοβίτη.
Ακολουθώ την πορεία του και μέχρι τώρα δεν με έχει διαψεύσει όταν είχα γράψει ότι του αξίζει ένα μέλλον που θα περιεχέι μιούζικαλ και τέτοιου είδους εμφανίσεις.
Το ταλέντο του δεν είναι για τα δισκογραφικά σταθμά της Ελλάδας και θα ήταν καλύτερο να μείνει εκεί που είναι τώρα.


Η αναμονή για την στιγμή που θα ακουστεί το ομώνυμο τραγούδι ήταν μεγάλη.
Μόνο αν είσαι στο εσωτερικό του θέατρο μπορείς να κατανοήσεις την ανατριχίλα που διαπερνά όλο σου το σώμα όταν πρόκειται να ακούσεις ένα τραγούδι που χαρακτηρίζει όλη την παράσταση.

Λατρεμένη σκηνή όταν η Βίσση ερμηνεύει το Κλείνω τα μάτια ( τραγούδι που θα έκανε σίγουρα επιτυχία στο ραδιόφωνο ).







Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις