Όθων και Ποθούλα....στη βροχή..!


Μπαίνουμε λοιπόν στην δεκάδα...
Αλλά δυο θεατρικά,στις θέσεις δέκα και εννιά.
Αυτό που είναι στο δέκα είναι μια σουρεαλιστική κωμωδία που σίγουρα όποιος την είδε μετά κάθισε και σκέφτηκε το όλο περιεχόμενο και η ένατη θέση αντιστοιχεί σε μια παράσταση που προβληματίζει, συγκινεί και σε κάνει κάπως πιο.... άνθρωπο.!

Δέκατη θέση για την παράσταση ''Όθων και Ποθούλα'' στο θέατρο ''Δημήτρης Χορν''.
Σε κείμενο του Α.Δήμου, σκηνοθετημένη από τον θεατράνθρωπο Σταμάτη Φασουλή αυτή η περίεργη κωμωδία προβληματίζει και σύγχρονος σατιρίζει όλα τα κακώς κείμενα που ζούμε. 



Ο Όθων (Σταμάτης Φασουλής) είναι ένας πρώην πλούσιος που με την κρίση  η μοίρα τον έφερε να μετακομίσει και να ζήσει σε ένα νεοκλασικό στο Κουκάκι.
Εκεί μαζί με την γυναίκα του Δωδώνη (Βέρα Κρούσκα) υποδέχονται το αγόρι της κόρης τους (Θανάσης Αλευράς και Σοφία Φαραζή).
Με όλα τα βάσανα στο κεφάλι του ο πρωταγωνιστής με κάποιο τρόπο (απόλυτα άρτιο σκηνικά) ζει σε ένα παράλληλο σύμπαν που οι μέρες του Βασιλιά Όθωνα ενώνονται με το '40.
Συνδετικός κρίκος σε αυτή την μετάβαση είναι η ηθοποιός Σοφία Φιλιππίδου που ερμηνεύει την Ποθούλα αλλά και εμφάνιση του Κωνσταντίνου Καρβέλη ως Περικλή Γεωργούλη και οχι μονο.
Φυσικά εκτός από τον Φασουλή όλη ερμηνεύουν έναν διπλό ρόλο για να κάνουν το ''όνειρο'' του πρωταγωνιστή πραγματικοτητα.



Η παράσταση είναι καλοστημένη  με έναν ρυθμό που μπορεί να φαίνεται ''κάπως'' αλλά δικαιολογείται από τις ερμηνείες των ηθοποιών.
Ο Σ.Φασουλής είναι ίσως το καλύτερο παράδειγμα πως ένας άνθρωπος μπορεί να κάνει κάποιον να γελάσει αλλά και να προβληματιστεί με μια του ατάκα  Τον είχα δει ακόμα μια φορά σαν Ζαζα στο ''Κλουβί με τις τρελές'' και δεν είχα καταλάβει, παρότι ξέρω την ιστορία του, πόσο επιθεωρησιακός είναι.!
Μοναδική και η Σοφία Φιλιππίδου, που πάρα τα γέλια που όλος ο θίασος ''βυθίστηκε'' κάποια στιγμή, ήξερε πότε να προβάλει μια ατάκα με την ανάλογη.. φωνή.
Ο αγαπημένος Θ.Αλευράς, που τον ακολουθώ και πραγματικά κάθε ρόλος είναι ξεχωριστός, εδώ υπάρχει με έναν ρόλο όχι τόσο αβανταδόρικο αλλά εξίσου κωμικό.



Δεν ήξερα τι παράσταση πήγαινα να δω και σίγουρα δεν μπορώ ακριβώς να την περιγράψω γιατί παρότι ηθοποιός έχω ακόμα να μάθω πολλά.
Αυτό που ξέρω είναι ότι ασκεί κριτική στην ιστορία αλλά και σε μας και ξέρει πότε να βάλει την συγκίνηση στο προσκήνιο.
Είμαι ευγνώμων που πρόλαβα και την είδα.
Επίσης το πρόγραμμα της παράστασης αλλά και το ίδιο το θέατρο είναι ότι καλύτερο είδα φέτος.

Στην ένατη θέση ένα γνωστό έργο από την κινηματογραφική του εκδοχή, το ''Rain Man'' ή αλλιώς ''Ο άνθρωπος της βροχής'' στο θέατρο Γκλόρια.



 Φυσικα ολοι θυμομαστε τον ρολο μεσα απο τις ερμηνειες του Tom Cruise αλλα πιο πολυ του Dustin Hoffman.
Τωρα στην μεταφορα του στο θεατρο στους αντιστοιχους ρολους ο Γιάννης Στάνκογλου αλλα και ο Χρήστος Χατζηπαναγιώτης.
Για οσους δεν ξερουν την υποθεση,ειναι η εξης:
Ο Τσάρλι (Στάνκογλου) ζει την ζωη του  και μπορει να το πεις και λαμογιο.
Εκει που προσπαθει να τα βγαλει περα μαθαινει οτι ο πατερας του πεθανε.Για αυτον ειναι περισσοτερο διαδικαστικο το θεμα μιας και με τον ''γερο'' του ειχαν να μιλησουν χρονια.
Κατα την διαρκεια της αναγνωσης της διαθηκης μαθαινει οτι υπαρχει και αλλος δικαιουχος.
Αυτη η αναποδια τον φερνει ενωπιο του μεγαλου του αδερφου, που ποτε δεν ηξερε οτι ειχε.
Ομως ο αδερφος του εχει αυτισμο, και οπως τον χαρακτηριζει ο γιατρος του ειναι ιδιοφυείς αυτιστικός.
Αν και αποφασιζει να τον ''απαγαγει'' απο την κλινικη για καθαρα εγωιστικους και οικονομικους λογους, η τριβη μαζι του αλλα και οι αληθειες τις οποιες θα μαθει δημιουργουν ενα δεσιμο που σβηνει οσα χρονια εχασαν αυτα τα δυο αδερφια.



Η σκηνοθεσια του Δ.Λιγναδη ειναι απλη και το σκηνικο σχεδον αφαιρετικο αλλα και ευχρηστο για τις αναγκες των αλλαγων που χρειαζεται καθε σκηνη.
Ο υπολοιπος θιασος περιστρεφεται γυρω απο το διδυμο Στανκογλου-Χατζηπαναγιωτη.
Ο μεν πρωτος ειναι αυτο που πρεπει να ειναι για τον ρολο αλλα δεν κανει καμια υπερβαση.
Ενω ο Χατζηπαναγιωτης δινει μια ερμηνεια που απλα για οποιον δει την παρασταση, θα του μεινει αξεχαστη.
Μπορει σε οσους δεν εχουν παει ακομα στην παρασταση να φαινεται ακατορθωτο καποιος να ''φτασει'' την ερμηνεια του Hoffman, αλλα ο Χατζηπαναγιωτης αποδεικνυει οτι υπαρχουν και στην Ελλαδα ηθοποιοι πανω απο το μεσο ορο.
Οι κινησεις,οι λεξεις αλλα πιο πολυ αυτα που δεν λεει, σε κανουν να πιστευεις οτι μπροστα σου εχεις εναν πραγματικα αυτιστικο χαρακτηρα.



Ιδιαιτερη παρασταση που μπορει να εχανε λιγο σε ρυθμο αλλα φαινοτανε οτι ολο το βαρος της παραστασης ηταν στις σκηνες του Χατζηπαναγιωτη.


Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις