Ασε με να σ'εχω!!


Διαβαζετε καλυτερα με αυτο το τραγουδι...



Πρωτη φορα του ειχαν φανει το δευτερολεπτα..αιωνες!!
Ετσι ηταν λοιπον,αυτο που ελεγαν αγαπη.Ριψοκινδυνευεις,τολμας και τι κερδιζεις?...
Κερδιζεις την ικανοτητα να βλεπεις το βηματισμος ενος μερμηγκιου σε αργη κινηση..
Να βλεπεις σε μεγεθυνση την σταγονα της βροχης να κατρακυλαει απο το πεζουλι στο δρομο και συ να ξερεις οτι αυτη η στιγμη κραταει πιο πολυ απο οτι πρεπει να κρατησει,μονο και μονο επειδη ειναι δυσαρεστη.

Τρια λεπτα και σαρανταπεντε δευτερολεπτα..
Η τελευταια λεξη ακουστηκε τρια λεπτα και σαραταπεντε δευτερολεπτα στο παρελθον και ομως θα ηθελε να ξαναπαιζετε σε lupa ξανα και ξανα..αυτες οι τελευταιες κουβεντες...αυτην την προταση..

Τι να πει τωρα?Δεν καταλαβαινω?...Καταλαβαινε και πολυ καλα..Δεν θελω?..Σιγουρα δεν ηθελε αλλα δεν μπορουσε να κανει αλλιως.Να προσπαθησει?..Δεν του εδινε τα περιθωρια.
Τοτε τι ειχε απομεινει να κανει?.
Αυτο...να καθεται και να κοιταει το παπουτσι του,αυτο το παπουτσι που κοιτουσε εδω και πεντε λεπτα και 45 δευτερολεπτα.Ειχε δει καθε βρωμια,καθε λασπη σε καθε γωνια.Τα μουσκεμενα κορδονια απο την επαφη με την λιμνουλα που ειχε γινει απο την χτεσινη βροχη.Το ξεθωριασμενο πρασινο χρωμα που μετα απο ενα χρονο αφηνε την καλη κατασταση του παπουτσιου να φενεται πλεον..μεταχειρισμενο.
Ο νους του,αυτος ο ανθρωπινος νους εκανε κυκλους.Τωρα υπολογιζε ποσα λεφτα ειχε δωσει για αυτα τα παπουτσια.Οτιδηποτε για να μην ειναι ''παρων'' σε αυτη τη στιγμη.

Στιγμη....
Να ακομα μια λεξη που συνοδευεται απο μια εννοια που ειναι κατι που ολοι θεωρούμαι δεδομενο.
Τι δεν θα εδινε αυτες οι λιγες στιγμες να επαιρναν παραταση ζωης και να ειχαν μια δευτερη ευκαρια να καρποφορησουν.
Καπου,το φενοτανε πολυ μακρια,ακουγε παιδια να παιζουν.Δεν το ενδιαφερει.Ουτε καν η εσωτερικη διαμαρτυρια που προερχοτανε απο την κοιλια μιας και δεν ειχε φαει τιποτα ολη μερα.
Τιποτα δεν τον ενοιαζε και θα ανταλλαζε τα παντα για να βρει κατι να πει.Να σπασει τον παγο και να μεταπεισει την οποια τελεσιδικη αποφαση ειχε στο νου της..

Μια φωνη...ενας ψιθυρος..
Ακουσε καλα?...Ειπε ''Εγω τωρα φευγω''?...Μπα η ιδεα του ητανε.Δεν γινεται να μην εχουν να πουν τιποτα αλλο...
Αφου ειναι εκει...την...
Οχι,ηδη ειχε φυγει.Η απεναντι θεση ηταν αδεια και ειχε μεινει μονο η απουσια!

Με κοπο κοιταξε λιγο παραπερα και ειδε την πλατη της..
Ναι,σαν εναν κακο ονειρο,αναγνωριζε αυτη την πλατη να ξεμακρύνεται και αυτος να μην μπορει να κουνηθει.
''Ελα ρε βλακα,κουνησου.Κανε κατι.Φευγει.Δεν μπορει να εισαι τοσο αναισθητος''..
Ναι αυτο ηταν.
''Εισαι αναισθητος.δεν ξερω τι αλλο να κανω πια''.Αυτα ηταν τα τελευται λογια που ακουσε ή νομιζε οτι ακουσε?
Οτι και να ηταν,επρεπε να απαντησει,να κουνηθει,να δειξει οτι ειναι εκει.
Λιγο ακομα..υπολογιζε οτι σε ενα λεπτο και δεκαπεντε δευτερολεπτα,η στροφη θα καταπινε την παρουσια της και αυτος θα τα εχανε απο τα ματια του.
''Ελα λοιπον,κουνησου.Δεν ειναι δυσκολο.Ενα βημα μετα το αλλο και μετα τρεξιμο''....

Ενιωθε οτι περπατουσε μεσα σε κινουμενη αμμο.Ο χρονος ηταν λιγος,πολυ λιγος.Ομως ηταν ηδη πιο κοντα.
Η πλατη κοντευε να στριψει στο στενο και μετα η φωνη...η δικη του η φωνη.Το ονομα της,ναι αυτο ητανε.Το ονομα της,τωρα το αναγνωριζε και ως τα ειχε πει αυτος πριν απο λιγο ξανα και ξανα ενω ετρεχε προς αυτη.
''Σε παρακαλω...''
Γυρισε.Την αγκαλιασε.Εκλαψε....
Αυτα ηταν δακρυα.
Εκεινα ηταν λοιπον τα λογια του.Τα δακρυα.Δεν υπηρχαν λεξεις να περιγραψουν την κατασταση.Μονο αισθηματα και..δακρυα.

''Δεν ξερω...δεν μπορω...συγγνωμη..ειναι...''...
Ματια.Τα δικα της ματια και τα δικα του.Ενα προσωπο που ηταν ουσιαστικα δυο.
Τον κοιτουσε αλλα αυτος δεν μπορουσε.Δυσκολευοτανε αλλα ενιωθε και κατι ζεστο στα μαγουλα του.Τα χερια της.Ναι,αυτο το αγγιγμα,το ηξερα καλα αυτο το αγγιγμα.
Τωρα την κοιταζε πραγματικα.Τωρα την ενιωθε πραγματικα.Ηξερα τι ηθελε να τη πει...και αυτο ηταν...

''Ασε με,να σ'εχω''!!!


Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις