Η αγαπη ποναει,κυριοι..



Ποναει η αγαπη,κυριοι..
Αυτη ειναι η ετυμηγορια..Οτι και να κανεις,οπως και να το δεις καταληγεις πικραμενος και απογοητευμενος.Νιωθεις οτι σου εχει δοθει,απλα στο κλεβουν σε ''κλεισιμο'' του ματιου.Τους ενος,οχι και των δυο.
Εισαι εκει μια σκια σε ενα ασπρομαυρο πινακα,κοιταζοντας ενα ηλιο λευκο περιμενοντας η μαυρες ακτινες του να σε εξαφανισουν..Εισαι εκει και περιμενεις...
Περιμενεις αυτη η μαυριλα να σβησει,να χαθει.Να δεις απο τι εισαι φτιαγμενος και τι μπορεις να αντεξεις.
Βλεπεις οτι καταληγεις μονος οσο μεγαλη αγαπη και αν εχεις βιωσει.
Νιωθεις ενα κενο μεσα σου στο ''Δεν ξερω'' στο ''Δεν μπορω''..
Ποσες φορες αυτο το ''Δεν ξερω'' σε κανει να νιωθεις λες και εισαι μια πολυκατοικια που μολις την εκριναν ακαταλληλη...?
Ποσοι και ποσοι εχουν αγαπησει και μετα εχουν σιχτιρισι την τυχη για την αγαπη που εφερε στο δρομο τους..?


Απαντηση δεν παιρνεις..οτι και να πεις,οτι και να ρωτησεις...μενεις μονος.!
Θελεις εκεινη την στιγμη να μπεις στο μυαλο του αλλου και να δεις που κολλαει,τι τον τραβαει μακρια σου..
Τι γραναζια,ποια ειναι αυτα τα μαραφετια που το κανουν να εχει αλλη πορεια απο αυτη που ηθελες να χαραξετε μαζι...


Η αγαπη ποναει,κυριοι..
Αυτο ειπαν οι ενορκοι και οτι πουν ειναι και αυτο.
Δεν καταλαβαινουν απο δακρυα..ουτε αισθηματα..Δεν τους νοιαζουν τα λεπτα,οι ωρες που ξοδεψες με καποιον και κανεις δεν σου τα δινει πισω..
Ειναι εκει ψυχρα αγαλματα με το βλεμμα τους στα χαρτια τους να βλεπουν την ετυμηγορια τους...
Ενοχος!


Ενοχος αγαπης και ερωτα,κυριοι..!
Αυτο ηταν το πταισμα μου και κριθηκα για κακουργημα...
Παρακαλεσα,ικετεψα...αλλα οι χειροπεδες του τελους στα χερια μου αστραφτουν...
Ζητουν το αιμα μου γιατι μονο ετσι μπορω να ζησουν...να υπαρξουν..
Ειναι σαν ολους αυτους που περιμενουν στη γωνια,ταχα να σου συμπαρασταθουν αλλα απλα θελουν να σε κρινουν γιατι εκανες αυτο γιατι ειπες εκεινο...εντελει..γιατι ποιος εισαι...


Η αγαπη ποναει,κυριοι..
Μα ειναι οι κυριες που σου δινουν το μαχαιρι να κανεις μονος σου χαρακιρι στι καρδια..για να μην λερωθουν.
Ειναι το ασθενες φυλο που θελει το πολλα και τα λιγα τους ειναι περιττα..
Εκεινες που εθελοτυφλωνουν και ξερουν μονο το παραπονο...
Το δικο τους πρεπει να προσπερναει ενω στο δικο σου λαθος...η αιωνια καταδικη σε περιμενει και ο εξω-απο-εδω με το κλειδι στο χερι...Το κλειδι της δικης σου προσωπικης κολασης..


Η αγαπη ποναει,κυριοι..
Μην πιστευετε σε ψεμματα οτι μας κανει πιο δυνατους..
Οχι,μας φερνει ενα βημα πιο κοντα σε υποψηφιους Φρανκεσταιν...
Γιατι ολα αυτα τα σημαδια μονο αυτο μπορουν να κανουν σε αυτο το κουφαρι που αποκαλουμε σωμα μας...
Να τα παραμορφωσουν...μεχρι να φτασουν στο κοκκαλο...να φτασουν σε αυτο το ασπρο,το λευκο...σε αυτο που αποκαλουμε ψυχη...
Να σταξουν μια τοση δα σταγονα μελανι..και να την κανουν να εχει ενα στιγμα για την υπολοιπη ζωη..
Να ζεις με την αναμνηση αλλα να μην εχεις την στιγμη..
Αυτο κανει η αγαπη...


Αλλα πειτε μου κυριοι,χωρις αγαπη ποιος μπορει..?

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις